Kuroko no Basket Drama Theater 3nd Games
track2 さっきまで一緒にいたんですが(เมื่อสักครู่ยังอยู่ด้วยกันอยู่เลยครับ)

ฮิมุโระ : อาสึชิ ช่วยเดินช้าลงหน่อยจะได้ไหม

มุราซากิบาระ : เห~ รีบไปกันเหอะ แผงลอยกำลังรอฉันอยู่นะ

ฮิมุโระ : อะ โทษทีนะ พอใส่ชุดที่ไม่เคยชินอย่างยูกาตะกับรองเท้าเกี๊ยะแล้วเดินเร็วๆไม่ได้น่ะ

มุราซากิบาระ : หืม~ ถ้าอย่างนั้นไม่ต้องใส่ตามที่พี่สาวกับแม่ขอก็ได้นี่~

ฮิมุโระ : ไหนๆทั้งสองคนก็อุตส่าห์เตรียมชุดยูกาตะมาให้แล้ว เลยอยากลองใส่ดูน่ะ

มุราซากิบาระ : ฉันคิดว่าสองคนนั้นก็แค่อยากเห็นมุโรจินตอนใส่ชุดยูกาตะเองนะ

ฮิมุโระ : การใส่ชุดยูกาจะมาชมเทศกาลดอกไม้ไฟช่างงดงามเหลือเกิน

สมกับเป็นญี่ปุ่น วาบิ ซาบิ(ความเรียบง่ายและเงียบสงบ) ฮานาบิ(ดอกไม้ไฟ) it's perfect!!

วาบิ ซาบิ(ความเรียบง่ายและเงียบสงบ) ฮานาบิ(ดอกไม้ไฟ) ดูไม่ค่อยเข้าแต่เข้าใจว่าเค้าเล่นคำลงท้ายด้วย"บิ"รึเปล่า

มุราซากิบาระ : ไม่เข้าใจมุโรจินเลย..

ฮิมุโระ : อาสึชิเองก็น่าจะใส่ยูกาตะมากกว่าจินเบย์นะ

มุราซากิบาระ : ถ้าใส่ยูกาตะแล้วมันไม่ถนัดเวลาเล่นเกมที่แผงลอยอะนะ

ฮิมุโระ : ปกติชอบไปเล่นที่ร้านแบบไหนเหรอ?

มุราซากิบาระ : ก็พวกช้อนปลาทอง ยิงปืน.. ฉ้นเล่นเก่งนา~ แล้วมุโรจินมีร้านที่อยากไปมั้ย?

ฮิมุโระ : นั่นสินะ.... อ้ะ..

มุราซากิบาระ : มีอะไรเหรอ?

ฮิมุโระ : จะว่าไปตอนเด็กๆ มีของที่คิดว่าถ้ากลับมาญี่ปุ่นเมื่อไหร่ต้องมาซื้อที่แผงลอยให้ได้

มุราซากิบาระ : อะไรเหรอ?

ฮิมุโระ : รู้สึกว่าจะเป็น.... อ้าว? นึกไม่ออกแหะ... จำได้แค่ว่าเป็นของฝากที่ได้จากเพื่อน แล้วก็สวยมากๆแค่นั้นเอง

มุราซากิบาระ : หา~ งั้นก็เปล่าประโยชน์สิ

ฮิมุโระ : อืม~~ อะไรกันนะ

มุราซากิบาระ : ช่างมันเถอะ ระหว่างดูแผงลอยเดี๋ยวก็นึกออกเองแหละ รีบไปกันเถอะ

ฮิมุโระ : นั่นสินะ

 

คาซามัตสึ : เฮ้ย โมริยามะ.. เห็นมั้ย

โมริยามะ : แน่นอนอยู่แล้วคาซามัตสึ สองคนนั้นใช่มั้ย

คาซามัตสึ : สุดยอดไปเลยแหะ

โมริยามะ : อืมม กะแล้วเชียวว่าสาวๆจะต้องแพ้ทางพวกที่ใส่ชุดยูกาตะเข้าคู่กัน!!

คาซามัตสึ : หา!?

โมริยามะ : เมื่อกี้เห็นแล้วใช่มั้ยล่ะ! เดินผ่านทีนี่สาวๆมองกันตามันแผล่บ การจะเป็นหนุ่มป็อบจำเป็นต้องแต่งตัวแบบนั้นมาด้วย ช่วยไม่ได้แหะ รีบโทรไปบอกคิเสะให้เตรียมชุดยูกาตะสำหรับสามคนมาเลยดีกว่า

คาซามัตสึ : ใช่ซะที่ไหนเล่า ไอ้บ้า! หมายถึงมุราซากิบาระจากโยเซ็นเฟ้ยย เซนเตอร์ของรุ่นปาฏิหาริย์ไงเล่า!

โมริยามะ : แล้วทำไมเหรอ?

คาซามัตสึ : ทำไม? มันน่าสงสัยไหมเล่าว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่

โมริยามะ : สงสัยไปแล้วได้อะไรอะ ที่นี่มันแผงลอยไม่ใช่ในสนามแข่งซักหน่อย จะกลัวตัวสั่นไปก็เหนื่อยเปล่า

คาซามัตสึ : มันก็จริงอยู่...

คิเสะ : รุ่นพี่คาซามัตสึ! รุ่นพี่โมริยามะ!

คาซามัตสึ :โอ้ คิเสะ ไอ้งี่เง่า! ใครใช้ให้วิ่ง!

คิเสะ : ขอโทษฮะ!! หือ...ทำไมต้องดุผมด้วยฮะ

คาซามัตสึ : ก็เพราะว่าแก.... อะ ไม่มีไร

คิเสะ : ผมทำไมฮะ?

โมริยามะ : ไม่ต้องคิดมากหรอกคิเสะ คาซามัตสึแค่โมโหกับความคิดเห็นของฉันเท่านั้นแหละ

คาซามัตสึ : ไม่ได้โมโหซักหน่อย! จะไปดูดอกไม้ไฟใช่มั้ยล่ะ รีบๆไปกันได้แล้ว

โมริยามะ : หึ... คาซามัตสึ นายพูดผิดไปแล้ว

คิเสะ : เอ๊ะ? ไม่ไปดูดอกไม้ไฟเหรอฮะ ผมก็อุตส่าห์ตั้งตารอ

โมริยามะ : แน่นอนว่าดูดอกไม้ไฟอยู่แล้ว แต่ก็ต้องส่องสาวๆด้วย... ฮะๆๆๆ ซึ้งใจจนพูดไม่ออกเลยสิ

คาซามัตสึ : ไม่ใช่ว้อย!! เอือมจนพูดไม่ออกต่างหากเว้ย!! สมองแกคิดเรื่องอื่นบ้างไม่ได้รึไง!!

คิเสะ : หรือว่าจะไปม่อสาวอีกแล้วเหรอฮะ

คาซามัตสึ : อุก! ฉันไม่ยอมไปแล้วนะเว้ย

โมริยามะ : วางใจได้เลยคาซามัตสึ จากผลจากการฝึกที่ผ่านมาครั้งนี้จะยอมลดความยากให้

คิเสะ : ...ทำไงฮะ

โมริยามะ : ฉันคิดว่าไม่ต้องทักสาวๆ แต่สังเกตุเอาว่าทำไมเราถึงไม่ฮอตเอาน่ะ

คิเสะ : เฮ้อ...

คากามิ : โอ้โห มีร้านเต็มไปหมดเลย เริ่มคึกขึ้นมาแล้วเฟ้ย

โมริยามะ : มีอะไรเหรอ

คิเสะ : รู้สึกว่าได้ยินเสียงคุ้นๆ อ้ะ คากามิจจิ!!

คาซามัตสึ : เฮ้ย อย่าโบกมือเหมือนคนบ้าสิ

คิเสะ : รู้สึกตัวแล้ว กำลังมาทางนี้แล้วฮะ

คากามิ : คิเสะก็มาเหมือนกันสินะ

คุโรโกะ : สายันต์สวัสดิ์ครับ คิเสะคุง

คิเสะ : คุโรโกจจิ! อยู่กับคากามิจจิจริงๆด้วยสินะฮะ

คากามิ : อะไรกัน ไม่ได้โบกมือเรียกคุโรโกะงั้นเหรอ

คิเสะ : ให้หาคุโรโกจจิท่ามกลางฝูงชนแบบนี้ไม่ไหวหรอกฮะ ก็เลยคิดว่าถ้าคากามิจจิอยู่ก็คงได้เจอกันฮะ~

คากามิ : ฉันเป็นเป้าสายตาเพื่อหาคุโรโกะงั้นเรอะ!

คุโรโกะ : คุณคาซามัตสึ คุณโมริยามะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ

คาซามัตสึ : โอ้ วันนี้มากันแค่สองคนเหรอ?

คากามิ : ถึงจะกระจัดกระจาย แต่ก็มากันครบนะ...เอ่อ ครับ

คิเสะ : พวกคุโรโกะมาเดินกันแค่สองคนหรือฮะ

คุโรโกะ : ครับ แต่ถ้าพูดให้ถูกก็คือสองคนกับอีกหนึ่งตัวครับ

คิเสะ : หนึ่งตัว?

คุโรโกะ : มีหมาที่เลี้ยงในชมรมอยู่ด้วยครับ

คิเสะ : อ๋อ ลูกหมาตัวนั้นนี่เอง... แล้วอยู่ไหนฮะ

คุโรโกะ : อ้าว..

คากามิ : เบอร์สองไม่อยู่...

คุโรโกะ : เมื่อซักครู่ยังอยู่ด้วยกันใช่มั้ยครับ?

คากามิ : อืม ยืนอยู่ตรงเท้านายน่ะ...

คุโรโกะ : หรือก็คือ...

คากามิ : ซวยแล้ว!! ทำไงดี!!

คุโรโกะ : รีบหากันก่อนเถอะครับ ผมคิดว่ายังคงไปได้ไม่ไกลหรอกครับ

คากามิ : อืม!

คิเสะ : เดี๋ยวผมเองช่วยหาด้วยฮะ

คุโรโกะ : ไม่เป็นไรครับ คิเสะคุงชมดอกไม้ไฟกับรุ่นพี่เถอะครับ ผมไปก่อนนะครับ!

คิเสะ : ถ้าหาเจอก็คงดีนะฮะ

คาซามัตสึ : เฮ้ย คิเสะ แกจำลักษณะของหมาตัวนั้นได้ใช่มั้ย

คิเสะ : จำได้ฮะ เป็นเอกลักษณ์มากเลย

คาซามัตสึ : งั้นบอกลักษณะหมาตัวนั้นมาสิ ถ้าบังเอิญเจอตรงไหนแล้วค่อยโทรไปบอกก็ได้

คิเสะ : รุ่นพี่คาซามัตสึ~ ใจดีจังเลยฮะ~

คาซามัตสึ : น..หนวกหู!! รีบบอกมาเร็วๆเข้า!

คิเสะ : คร้าบ ผมว่าถ้าพวกรุ่นพี่ได้เห็นก็รู้ทันทีเลยฮะ หมาตัวนั้นเหมือนคุโรโกะเปี๊ยบเลย

โมริยามะ : หา?

คาซามัตสึ : เหมือนคุโรโกะงั้นเหรอ?

 

ทาคาโอะ : แกนี่หน้าเหมือนคุโรโกะเลยแหะ...

(โฮ่ง) ใช่แล้ว ก็คิดอยู่ว่าเหมือนใคร ที่แท้ก็คุโรโกะนี่เอง

แกเองก็คงไม่รู้จักคุโรโกะสินะ? หมอนั่นอะนะ ถ้ามองแค่แวบแรกก็ไม่รู้หรอกว่าคิดอะไรอยู่ แต่ก็เป็นคนร้อนแรงผิดคาดเหมือนกันนะ ก็เป็นคู่แข่งฉันนี่นา

(โฮ่ง โฮ่ง) อะไรกันทำไมต้องส่ายหางขนาดนั้นด้วย ดีใจที่ฉันบอกว่าเหมือนคู่แข่งฉันงั้นเหรอ? นี่แน่ะ นี่แน่ะ (หงิง หงิง)

ฮะฮะฮะ แกนี่ก็ติดคนเหมือนกันนี่นา ใส่ปลอกคอแบบนี้แปลว่ามีเจ้าของสินะ? ไม่กลับไปหาเจ้าของรึไง? เอาเถอะ แต่ก็ช่วยช่วยมีอะไรทำฆ่าเวลารออะนะ ตอนนี้ฉันกำลังรอทีมเมทอยู่น่ะ หมอนั่นก็ฉลาดอยู่หรอกแต่ดันเป็นคนแปลกๆชอบยึดติดกับอะไรเกินไปล่ะน้า

(โฮ่ง โฮ่ง) หรือว่าจะสนใจชินจังงั้นเหรอ

มิโดริมะ : ทาคาโอะ

ทาคาโอะ : ชินจัง! ใส่ยูกาตะมาเลยเหรอ! โอ้โห นี่กะมาเที่ยวเต็มที่เลยนี่หว่า

มิโดริมะ : เป็นของนำโชควันนี้ยังไงล่ะ ว่าแต่ทาคาโอะ นั่งพูดคนเดียวเดี๋ยคนอื่นก็นึกว่าเป็นคนบ้าหรอก

ทาคาโอะ : อา... มีแค่ชินจังเท่านั้นแหละที่ฉันไม่อยากโดนว่าแบบนั้น

มิโดริมะ : หมายความว่าไง?

ทาคาโอะ : ก็เมื่อกี้ฉันกำลังคุยกับเจ้าหมาตัวนี้อยู่ต่างหากเล่า

มิโดริมะ : หมา? ไหนล่ะ

ทาคาโอะ : ก็เจ้านี่ไง.. อ้าว หายไปไหนแล้ว!

มิโดริมะ : ทาคาโอะ โกหกง่อยๆแบบนี้ดูไม่ได้เลยนะ

ทาคาโอะ : เฮ้ยๆๆ มันมีอยู่จริงๆนะเว้ย เจ้าหมาน้อยคุโรโกะนั่นคลาดไปจากฮอว์คอายของฉันไปได้นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ

มิโดริมะ : หมาสีดำงั้นเหรอ?

ตรงนี้มิโดริมะจะเข้าใจผิดคิดว่าหมาน้อยคุโรโกะ(คุโรโกะโคะอินุ)ที่ทาคาโอะพูดหมายถึงหมาสีดำ(คุโรอิโคะอินุ)

ทาคาโอะ : ป่าวนี่? หมายถึงลูกหมาที่หน้าเหมือนคุโรโกะเปี๊ยบต่างหาก

มิโดริมะ : ...จะบอกอีกรอบว่ามาโกหกอะไรที่ความแตกง่ายๆแบบนี้ดูไม่ได้เลยนะ

ทาคาโอะ : มีจริงนะเว้ย หน้าเงี้ยโคตรเหมือนคุโรโกะเลย เป็นลูกหมาที่ติดคนมากเลยนะ

คากามิ : ขอโทษครับ ลูกหมาที่พูดถึงเมื่อกี้...อ้ะ

ทาคาโอะ : อ้าว คากามิไม่ใช่เหรอ ไม่เจอกันนานเลย~ ก็ไม่นานขนาดนั้นดิ คิดถึงมากเลย~

คุโรโกะ : ทาคาโอะคุง มิโดริมะคุง

มิโดริมะ : ทำไมพวกนายถึงมาอยู่ที่นี่

คากามิ : แกเองก็เหมือนกัน ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่

มิโดริมะ : ไม่เกี่ยวกับพวกแก

คากามิ : ฉันเองก็ไม่เกี่ยวเหมือนกัน

ทาคาโอะ : ครับๆ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว งานดอกไม้ไฟยิ่งใหญ่ขนาดนี้ก็บังเอิญกันบ้างใช่มั้ยล่ะ

คุโรโกะ : คากามิคุง ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทะเลาะทับถมกันไปมานะครับ รีบถามเรื่องเบอร์สองก่อนเถอะ

คากามิ : จริงด้วยสินะ พวกนายเห็นหมาที่หน้าตาคล้ายคุโรโกะบ้างมั้ย

ทาคาโอะ : อื้ม เจ้านั่นเป็นหมาของพวกนายเองเหรอ

คากามิ : เห็นด้วยเหรอ อยู่ไหน!

ทาคาโอะ : เมื่อกี้ก็ยังอยู่อยู่หรอก แต่หายไปตอนที่กำลังคุยกับชินจังอยู่น่ะ..

คากามิ : !!

คุโรโกะ : ผมคิดว่าน่าจะยังอยู่แถวนี้นะครับ รีบไปหากันต่อเถอะครับ คากามิคุง

คากามิ : โอ้ ขอบใจนะ ทาคาโอะ

ทาคาโอะ : อื้อ ถ้ารู้ว่าอยู่ไหนแล้วจะโทรไปบอกนะ

มิโดริมะ : เฮ้อ ให้ตายสิ เป็นพวกที่วุ่นวายจริงๆ ไปกันได้แล้วทาคาโอะ

ทาคาโอะ : คร้าบ แล้ววันนี้ว่าจะมาตุนพวกของนำโชคใช่มะ

มิโดริมะ : ใช่แล้ว จากการสำรวจในคราวก่อนๆ รางวัลพิเศษในซุ้มเล่นเกมนั้นมีโอกาสจะเป็นของนำโชคในภายหลังค่อนข้างสูง คืนนี้ฉันจะทำสิ่งที่ทำได้ให้หมด

ทาคาโอะ : เป็นชินจังนี่ลำบากเนอะ.... เอาเหอะ แต่น่าสนุกดีออก

 

มิโดริมะ : ก่อนอื่นคือที่นี่

ทาคาโอะ : โว้ว เกมโยนห่วงเองเหรอ ไม่ได้เล่นนานแล้วเนี่ย เล็งอันไหนไว้เหรอ?

มิโดริมะ : แน่นอนว่าต้องเป็นรางวัลพิเศษ"ตุ๊กตาทานุกิชิรากาคิ"

ทาคาโอะ : เอ่อ ไอ้นั้นมันเป็นตุ๊กตาหรือทานุกิชิรากาคิกันแน่ แล้วทานุกิก็มีอยู่แล้วไม่ใช่รึไง!

มิโดริมะ : ตัวนี้มันขนาดใหญ่กว่ายังไงล่ะ

ทาคาโอะ : ไอ้ทานุกิชิรากาคิตัวนั้นก็ว่าใหญ่แล้วนะ กว่าจะเข็นซาเล้งไปได้นี่โคตรลำบากเลย

มิโดริมะ : ฉันไม่ได้มองข้ามจุดนั้นไปหรอกนะ ทานุกิตัวนี้ดูเหมือนว่าจะทำมาเบากว่าเดิมเยอะเลย

ทาคาโอะ : อ้อเหรออ

มิโดริมะ : หืม

ทาคาโอะ : เอาเลยมั้ย

มิโดริมะ : ไม่ใช่ ฉันกำลังคิดว่าพอเทียบกับคราวก่อนแล้ว คราวนี้ไม่มีของรางวัลที่เป็นของกินเลย มีการปรับเปลี่ยนของรางวัลงั้นเหรอ..

ทาคาโอะ : ว่าแต่ไอ้ข้อมูลจากคราวก่อนเนี่ย ได้มายังไง... อ๊ะ!!!

มิโดริมะ : หนวกหูจริงทาคาโอะ

ทาคาโอะ : ก็ลองดูกระดาษที่แปะไว้นั่นดิ เค้าบอกว่ารางวัลพิเศษโดนสอยไปแล้วกำลังจะเปลี่ยนเป็นของใหม่

มิโดริมะ : ว..ว่าไงนะ!!

 

ฮิมุโระ : อาสึชิเก่งจังเลย ผมไม่เคยเห็นตุ๊กตาทานุกิตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย

มุราซากิบาระ : ฮอฮอกแฮวฮายฮาฮันเฮงฮา~

ฮิมุโระ : อาสึชิ จะพูดหรือจะกินเอาแค่อย่างเดียวนะ

มุราซากิบาระ : ก็บอกแล้วงายว่าฉันเก่งนา~

ฮิมุโระ : ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าความยาวของแขนอาสึชิจะเอามาใช้ประโยชน์ในเกมโยนห่วงได้ด้วย

มุราซากิบาระ : ขนมเองก็ได้มาเยอะแยะเลย ถือว่าเริ่มต้นทัวร์แผงลอยได้ดีเลย~ อะ ว่าแต่ของที่มุโรจินอยากได้ นึกออกหรือยัง?

ฮิมุโระ : เรื่องนั้นผมเองก็นึกออกได้นิดหน่อยน่ะ

มุราซากิบาระ : อะไรเหรอ อะไรเหรอ

ฮิมุโระ : รู้สึกว่าจะไม่ได้ใหญ่อะไรมากมาย วางได้บนมือเดียวน่ะ

มุราซากิบาระ : อื้ม.... เอะ แค่เนี้ย..

ฮิมุโระ : อื้ม.. แค่นี้คงยังไม่รู้สินะว่าคืออะไร

มุราซากิบาระ : อือ...

ฮิมุโระ : นั่นสินะ ทั้งๆที่ตอนเด็กชอบมากๆแท้แต่กลับนึกไม่ออก..

มุราซากิบาระ : ไม่ต้องรีบร้อนนึกให้ออกก็ได้นะ ระหว่างเดินดูเรื่อยๆอาจจะนึกออกขึ้นมาเองก็ได้

ฮิมุโระ : อาสึชิ... นั่นสินะ เอาล่ะ ไปไหนต่อกันดี

มุราซากิบาระ : อยากกินลูกกวาดผลไม้จังเลย~ แล้วก็อยากไปเล่นโยนกระป๋องด้วย

ตรงนี้มุคคุงจะบอกว่าอยากกิน อันสุอาเมะ คือผลไม้เคลือบด้วยน้ำเชื่อมเหมือนลูกกวาดแอปเปิ้ล แต่ผลไม้จะหลากชนิดกว่าค่ะ

ฮิมุโระ : งั้นไปกันเถอะ

มุราซากิบาระ : อื้อ~

****************************
 
คิดไปเองรึเปล่านะว่าทำไมช่วงที่ฮิมุโระกับมุคคุงคุยกันตอนท้ายแทรค BGMช่างวาบหวิวเหลือเกิน55555 แต่ชอบนะคะคุยกันมุ้งมิ้งน่ารักมาก อารมณ์แบบแฟนมาเดินเที่ยวงานเทศกาล(//ฟินแปบ) ส่วนตัวรู้สึกว่าเสียงโมริยามะเซมไปแก่กว่าที่คิดเยอะ(ในอนิเมะไม่ค่อยมีบทพูดเลยไม่ได้สังเกต)แถมบ่นงึมงำฟังยากเป็นบางช่วงด้วย= =;

Comment

Comment:

Tweet

เหม่งตอนคุยกับเบอร์สองน่ารักมากกกกกกกอ่ะ - / -
โอ๊ยรักนางจัง 55555555555555555
ชอบมิโดทาคามากเลย งื้อออ T /////////////// T
คำตอบสมเป็นมิโดรินมากอ่ะ มาล่าลัคกี้ไอเท็มเก็บไว้ 555555

ม่วงน้ำแข็งฟินเว่อร์เรียลเว่อร์ โอย เดทชัดๆ 
เป็นกำลังใจให้จขบ.นะคะ สู้ๆน้า เค้าจะรอติดตามตอนต่อไปนะคะ <3

#4 By monetakgkr on 2014-05-31 00:04

โอ๊ยยยย น่ารัก ม่วงน้ำแข็งทำไมน่ารักกันได้ขนาดนี้คะ แงงงงงง /////////////////
พี่มุโระฝากตัวเข้าตระกูลแล้วสินะคะ หรือจะมาสู่ขอกันนั้น 555555
ฟินค่ะฟินนน อ๊ายยย

#3 By MaMa on 2014-04-24 15:26

มุคคุงกับฮิมุโระซังมาเดทกันล่ะ น่ารักจัง

#2 By loss on 2014-04-22 17:03

ม่วงน้ำแข็งนี่คือมาเดทชัดๆค่ะะะะ
แถมมาไกลจากอะกิตะแค่สองคน  แบบนี้มันเดทชัดๆค่ะะะ  ถ้าให้มโนต่ออีกหน่อยก็พี่มุโระไปนอนบ้านมุคคุง พร้อมแนะนำเข้าตระกูลเรียบร้อย
แม่และพี่สาวปลื้มกับสะใภ้มากจนตัดชุดให้... #พอก่อน 55555555555555555
เวลาคุยกันก็มุ้งมิ้งน่ารักจริงๆค่ะะะะ ฟินมากกก /////////////

#1 By Indigo✰ on 2014-04-22 15:46