ฮิวกะ : จบแล้ว วีดีโอที่แข่งกับโทโอก่อนหน้านี้
คิโยชิ : อย่างนี้นี่เอง
ฮิวกะ : DVDมีแค่นี้ใช่มั้ย อิทซึกิ
อิทซึกิ : อืม เสียเวลาเหมือนกันนะเนี่ย เหวอ..ข้างนอกเองก็มืดแล้ว
ฮิวกะ : การแข่งซ้อม วีดีโอที่อัดไว้ระหว่างการแข่งในช่วงที่นายหยุดพักก็มีเท่านี้ เป็นไงบ้างคิโยชิ
คิโยชิ : อืม น่าสนใจมากเลยหล่ะ
ฮิวกะ : โอ.. แล้วตรงไหนบ้าง
คิโยชิ : คิเสะที่อยู่ไคโจน่ะ...
อิทซึกิ : อืมๆ
คิโยชิ : ทำไมอยู่ในสนามแล้วฮอตขนาดนั้นอะ
ฮิวกะ : ก็เขาเป็นนายแบบ
คิโยชิ : แล้วก็ตอนที่แข่งกับชูโทคุ
อิทซึกิ : อืม
คิโยชิ : เห็นทานุกิชิรากาคิวางอยู่ตรงที่นั่งฝั่งชูโทคุ...มันคือ?
ฮิวกะ : ดูเหมือนว่าจะเป็นของนำโชค
อิทซึกิ : ไอ้ที่บอกว่าน่าสนใจมันของพวกเนี่ยเรอะ
คิโยชิ : ปีหนึ่งเราเองก็น่าสนใจนะ
ฮิวกะ : ยังไงก็จะถามหน่อยหล่ะกัน...คิดว่าตรงไหน
คิโยชิ : คากามินี่สุดยอดไปเลยนะ ชั้นเองก็ไม่รู้สึกว่าจะเอาชนะหมอนั่นได้เลย
อิทซึกิ : เห
ฮิวกะ : รอบนี้ดูเหมือนจะมีสาระหน่อยสินะ
อิทซึกิ : นี่ ติดใจตรงไหนเหรอ
คิโยชิ : หมอนั่น...ได้ยินมาว่ากินแฮมเบอเกอร์ที่ร้านมาจิเบอเกอร์ได้27อันเชียวนะ ของชั้นแค่25อันก็แทบอ้วกแล้ว..
อิทซึกิ : ตรงนั้นเรอะ!!
ฮิวกะ : ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเนื้อหาในDVDเลยนี่หว่า!
คิโยชิ : ไม่หรอก DVDน่าสนใจมากจริงๆนะ ชั้นเองก็อยากจะลงแข่งเร็วๆแล้วเหมือนกัน
อิทซึกิ : ยังคงเป็นตัวของตัวเองไม่เปลี่ยนเลยนะ หรือจะว่ายังไงดี
อิทซึกิใช้คำว่าマイペースค่ะ ที่เราแปลอาจจะไม่ตรงนักใครช่วยแก้เพิ่มก็ได้นะคะ
ฮิวกะ : ไม่ใช่อะไรฟังดูน่ารักแบบนั้นซักหน่อย
คิโยชิ : แล้วก็คุโรโกะ...
ฮิวกะ : คุโรโกะทำไม?
คิโยชิ : ความจืดจางนั่นไม่ค่อยดีต่อหัวใจเท่าไหร่นะ คิดว่าเป็นอันตรายกับคนแก่ด้วย
อิทซึกิ : สบายใจได้เพราะในสนามไม่มีคนแก่หรอก
คุโรโกะ : รุ่นพี่พูดจากันโหดร้ายจังเลยครับ พูดอย่างนี้ก็เหมือนกับว่าผมเป็นผีเลยไม่ใช่เหรอครับ
อิทซึกิ&ฮิวกะ : เหวอออออ!!!
คิโยชิ : หา?
ฮิวกะ : ไม่ต้องมาหาเหอเลย!!
อิทซึกิ : ทำไมคุโรโกะมาอยู่ที่นี่! ไม่ใช่ว่ากลับไปแล้วเรอะ
คุโรโกะ : คือว่าหลังซ้อมเสร็จก็จะมาให้อาหารเบอร์สองครับ...
คิโยชิ : เจ้าเบอร์สองทำไมเหรอ
คุโรโกะ : ครับ...หายไปแล้วครับ
ทุกคน : หา?

kuroko no basket special CD featuring kiyoshi teppei

อิทซึกิ : ขนาดคุโรโกะยังหาไม่เจอเนี่ย สมกับเป็นเบอร์สองจริงๆ
คุโรโกะ :  ขอโทษด้วยครับ เผลอคลาดสายตาไปหน่อยครับ...
คิโยชิ : รู้สึกว่าจะอยู่ในโรงเรียนใช่มั้ย
คุโรโกะ : คิดว่าครับ...รู้สึกว่าจะเห็นวิ่งเข้าไปในโรงเรียนครับ
คิโยชิ : จะให้หาเนี่ย..มันก็กว้างเอาเรื่องอยู่นะ
ฮิวกะ : จะว่าไป...มืดโคตร เปิดไฟหน่อยไม่ดีกว่ารึไง
อิทซึกิ : อะไรกันฮิวกะ หรือว่ากลัว?
ฮิวกะ : อุก...ใครกลั๊ววว
คิโยชิ : แต่โรงเรียนตอนกลางคืนนี่ก็รู้สึกไม่ดีจริงๆเนอะ
อิทซึกิ : จะว่าไป เคยได้ยินเรื่องนึงมา
ฮิวกะ : หา?
อิทซึกิ : พออยู่คนเดียวที่ห้องพยาบาลในตอนเที่ยงคืน ก็มีเด็กผู้หญิงที่ใบหน้าพันด้วยผ้าพันแผลค่อยๆเข้ามา...
ฮิวกะ :  อุก...ย..อย่ามาเล่าเรื่องอะไรไร้สาระนะเว้ย! อิทซึกิ รีบๆใช่อีเกิลอายหาเบอร์สองให้เจอเร็วๆดิวะ!
อิทซึกิ : มันใช่ความสามารถแบบนั้นซะที่ไหน
คิโยชิ : เอาหล่ะ! เข้าไปเลยมั้ย
ฮิวกะ : อ้ะ คิโยชิ
คิโยชิ : ถ้าผีจะออกมาจริงๆก็เอาไว้คิดกันอีกทีตอนนั้นละกัน ดีไม่ดีอาจจะเป็นเพื่อนกันได้ก็ได้นะ
อิทซึกิ : ไปกันเถอะ ฮิวกะ คุโรโกะ
คุโรโกะ : ครับ
อิทซึกิ : ไปหาเบอร์สอง ฮ้า! แจ่มไปเลย!
ภาษาญี่ปุ่นอิทซึกิจะพูดว่า二号に行こうอ่านว่าnigou ni ikou ซึ่งมันจะพ้องเสียงกันค่ะเลยเข้าทางอิทซึกิที่ชอบเล่นคำพ้องเสียง ซึ่งเราไม่สามารถพอจะแปลให้เล่นคำเหมือนภาษาญี่ปุ่นได้ค่ะ
ฮิวกะ : ...เฮ้ยย

อิทซึกิ : ห้องดนตรีเหรอ
คิโยชิ : เจ้าเบอร์สองง~
คุโรโกะ : อยู่มั้ยครับ
คิโยชิ : ตรงนี้เรอะ!! ....หรือว่าตรงนี้!!
ฮิวกะ : หามืดๆแล้วจะหาเจอง่ายๆเรอะ เปิดไฟก่อน...เหวออ!!
อิทซึกิ : หืม? มีอะไรฮิวกะ?
ฮิวกะ : ม..เมื่อกี้ รู้สึกเหมือนมีใครมองมาทางนี้..
อิทซึกิ : หา? อ้อออ ภาพเหมือนนี่เอง นี่ไง
ฮิวกะ : ฮะ? จ..จริงด้วย... ทำตกใจหมด...
อิทซึกิ : พอพูดถึงภาพเหมือนในห้องดนตรีแล้ว..
ฮิวกะ : ?
อิทซึกิ : ห้องดนตรีในยามค่ำคืนที่ไม่มีใคร เหล่าศิลปินก็ออกมาจากภาพเหมือน....แล้วก็เริ่มบรรเลงเพลงที่แกรนด์เปียโน....
ฮิวกะ : อุก...ยังเพ้อเจ้อไม่เลิกอีก...
*ตึ้ง*
อิทซึกิ&ฮิวกะ : เหวอออออ!!!
ฮิวกะ : เล่นแล้ว..!! เล่นแล้ว..!! แกรนด์เปียโนมัน...!! แกรนด์เปียโนมัน...!!!!
คิโยชิ : อ้ะ โทษทีๆ
อิทซึกิ : ฮะ?
คิโยชิ : แหม~ ก็คิดว่าเจ้าเบอร์สองจะแอบอยู่ใต้เปียโนรึเปล่าเลยลองเปิดฝาเปียโนดู แล้วปิดลงมาเต็มแรงเลยหน่ะ
อิทซึกิ : คิโยชิ!!
ฮิวกะ : อย่ามาทำให้ตกใจสิวะ!! แม่งเอ้ยย..!
คุโรโกะ : ดูเหมือนว่าจะไม่ได้อยู่ที่นี่นะครับ
อิทซึกิ&ฮิวกะ : เหวอออออ!!!
ฮิวกะ : คุโรโก่...
อิทซึกิ : นายเองอยู่ๆก็อย่าโผล่มาข้างหลังเซ่!!
คุโรโกะ : ขอโทษด้วยครับ

อิทซึกิ : ต่อไปห้องคหกรรม
คิโยชิ : เจ้าเบอร์สองงง ออกมาได้แล้ว
ฮิวกะ : ก็บอกว่าให้เปิดไฟไง...เหวอ!
อิทซึกิ : หืม? มีอะไรฮิวกะ?
ฮิวกะ : .....อะไรกัน.. หุ่นเสื้อเองเรอะ..
อิทซึกิ : เอะ? อาฮะ หรือว่าหุ่นมันทำไม
ฮิวกะ : ปล๊าววววว
อิทซึกิ : อย่าบอกนะว่ากลัวหน่ะ
ฮิวกะ : ...ใครกลั๊ววว! อย่ามาเพ้อเจ้อนะ!
อิทซึกิ : จะว่าไปมันเคยมีเรื่องแบบนี้ด้วยนะ ห้องคหกรรมยามค่ำคืนที่ไร้ผู้คน..
ฮิวกะ : อีกแล้วเรอะ คราวนี้อะไรอีก
อิทซึกิ : เหล่าหุ่นเสื้อที่อาบแสงจันทร์ไปพลางก็เริ่มขยับเต้นรำกันครืดดคราดด ครืดดคราดด
*ครืดดคราดด*
อิทซึกิ&ฮิวกะ : เหวอออออ!!!
ฮิวกะ : ก...กำลังเต้นอยู่!! หุ่นเสื้อมัน..!! หุ่นเสื้อมัน..!!
คิโยชิ : อ้ะ โทษทีๆ
อิทซึกิ : หา?
คิโยชิ : ก็เจ้าเบอร์สองเนี่ยสิ กำลังคิดว่ามันหลบอยู่ระหว่างหุ่นเสื้อรึเปล่าน้าเลยลองหาดู
อิทซึกิ : คิโยชิ!!
ฮิวกะ : เลิกทำเรื่องไม่เป็นเรื่องได้แล้วว้อยย!!
คุโรโกะ : ไม่อยู่จริงๆด้วยสินะครับ
อิทซึกิ&ฮิวกะ : เหวอออออ!!!
ฮิวกะ : คุโรโก่...
อิทซึกิ : ก็บอกว่าอย่าเข้าข้างหลัง!!
คุโรโกะ : ขอโทษด้วยครับ

อิทซึกิ : เฮ้อ...ห้องสมุด ที่สุดท้ายแล้วมั้ง?
คิโยชิ : เจ้าเบอร์สอง~ ออกมาได้แล้ว
อิทซึกิ : เบอร์สอง~
อิทซึกิ : อุก...นายนี่มัน..ทำไมไม่ยอมเปิดไฟดีๆ..
อิทซึกิ : ห้องสมุดตอนกลางคืนเนี่ยน่าขนลุกจริงๆเลยน้า...
ฮิวกะ : มาอีกละ...
อิทซึกิ : ในห้องสมุดยามค่ำคืนที่ไร้ผู้คน ก็ได้ยินเสียงเปิดหนังสือพรึบ พรึบๆ..
ฮิวกะ : หยุดพล่ามเพ้อเจ้อแล้วช่วยกันหาเบอร์สองจริงๆจังๆซักที!
อิทซึกิ : เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็มีบางอย่างลงมาจากบนศีรษะตกลงอยู่ตรงหน้า!
อิทซึกิ&ฮิวกะ : เหวอออออ!!!
ฮิ วกะ : ตกลงมาแล้ว!!! ข้างบนมัน!! มีอะไรตกมาอยู่ข้างหน้า!! เหวออออ!! อ้ากกกกก!!! ม..ม..มีอะไรมาเกาะช้านนน!! อิทซึกิ!! อิทซึกี๊~~~~!!
อิทซึกิ : เหวออออ!!!
ฮิ วกะ : ปล่อยนะเว้ย!! ปล่อยสิ!! ชั้นน่ะ...ชั้นจะมาตายตรงนี้ไม่ได้ ชั้นยังต้องไปแข่งวินเตอร์คัพแล้วต้องเป็นที่หนึ่งในญี่ปุ่นให้ด้ายยยยย~~!!
อิทซึกิ : จ..ใจเย็นนะฮิวกะ!! ชั้นเข้าใจที่นายอยากจะบอกนะ!!
*อิทซึกิวิ่งไปเปิดไฟ*
อิทซึกิ : หะ?
ฮิวกะ : หะ?
คิโยชิ : โย่!!
ฮิวกะ : ค..คิโยชิ.. แกเล่นอะไรเนี่ยยยยยยย!! ทำไมต้องกระโดดลงมาจากข้างบนด้วยวะ!!!
คิโยชิ : อยู่ๆก็นึกขึ้นได้ว่าเจ้าเบอร์สองจะอยู่บนชั้นหนังสือหรือเปล่าหน่ะ
ฮิวกะ : จะไปอยู่บนนั้นได้ไงวะ!!! แล้วอยู่ๆก็มาเกาะชาวบ้าน!!! แกจะเล่นอะไรเนี่ยย!!!
คิโยชิ : ก็ตอนกระโดดลงมาเสียศูนย์ไปหน่อย แหมม โทษทีๆ
ฮิวกะ : ไม่ต้องมาขอโทษเลย!!
อิทซึกิ : เฮ้อ....ตกใจจริงๆเหอะ
คุโรโกะ : ที่นี่ก็ไม่อยู่ครับ ไปหาที่อื่นต่อกันเถอะ
อิทซึกิ&ฮิวกะ : เหวอออออ!!!
คิโยชิ : อุ้บ..
ฮิวกะ : คุโรโก่..
อิทซึกิ : แล้วทำไมนายต้องโผล่มาข้างหลังตลอดเลยฮะ!!
คุโรโกะ : ขอโทษครับ
คิโยชิ : เมื่อกี้..ชั้นก็ตกใจนิดนึงเหมือนกันนะเนี่ย

อิทซึกิ : ที่สนามโรงเรียนก็ไม่มีนะ
ฮิวกะ : เฮ้อ...
คิโยชิ : เป็นอะไรไป ทำหน้าเหนื่อยๆ
ฮิวกะ : คิดว่าเป็นเพราะใครเล่า...
คิโยชิ : ?
อิทซึกิ : เอาเถอะๆ ว่าแต่เจ้าเบอร์สองหลบอยู่ไหนเนี่ย
ฮิวกะ : ไม่ใช่ว่าออกไปนอกโรงเรียนแล้วเหรอ
คุโรโกะ : เบอร์สองไม่เคยออกไปนอกโรงเรียนคนเดียวเลยนะครับ ต้องยังอยู่ในโรงเรียนแน่ๆครับ
คิโยชิ : ถึงจะว่างั้นก็เถอะ แต่หากันตั้งขนาดนี้แล้วยังไม่เจอเลยนะ
ฮิวกะ : จะให้ไปหาที่ไหนต่อละเนี่ย
อิทซึกิ : ถ้าแค่เดินหาอย่างเดียวสงสัยคงไม่ได้กลับกันแน่ ถ้ายังไงลองวางแผนดูหน่อยมั้ย
คุโรโกะ : วางแผนหรือครับ?
คิโยชิ : แบบไหนเหรอ?
อิทซึกิ : ก็แบบ...ลองวางกับดักแล้วล่อออกมาให้ติดกับไรเงี้ย
ฮิวกะ : อย่างนี้นี่เอง...อ้ะ งั้นแบบนี้เป็นไง ลองวางอาหารหมาล่อไว้ในโรงเรียนหลายๆที่แล้วแยกกันไปเฝ้า...
อิทซึกิ : โอ้ แบบนั้นก็ไม่เลวนะ
ฮิวกะ : ว่าไงคุโรโกะ คิโยชิ
คุโรโกะ : ...
คิโยชิ : ชั้นไม่เห็นด้วยนะ
อิทซึกิ : !
ฮิวกะ : ทำไมหล่ะ
อิทซึกิ : ชั้นว่าความคิดนี้ก็เข้าท่าดีออก
คิ โยชิ : ถ้าแบบนั้นมันจะเสียเวลาเกินไป แถมกว่าจะกลับมาที่นี่อีกทีก็ตอนเช้าแล้ว บางทีเจ้าเบอร์สองที่ต้องอยู่ในโรงเรียนที่ไม่คุ้นเคยคนเดียวแบบนี้อาจจะ เหงาอยู่ก็ได้ ถ้าพวกเรารีบออกหาเจ้าเบอร์สองให้เจอเร็วๆ เจ้านั้นก็น่าจะดีใจมากกว่า ถ้าให้เลือกแล้วพวกเราออกหาเองจะดีกว่านะ
อิทซึกิ : ก็นะ..
ฮิวกะ : ก็อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้..
คุโรโกะ : ผมเห็นด้วยกับรุ่นพี่คิโยชิครับ
คิโยชิ : เอาหล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ลองหากันอีกซักรอบเถอะ
คุโรโกะ : ครับ!
อิทซึกิ : เอาไง?
ฮิวกะ : จะทิ้งไว้ได้ไงเล่า
อิทซึกิ : นั่นสินะ
ฮิวกะ : รอด้วย คุโรโกะ คิโยชิ

ฮิวกะ : เบอร์สองง
คิโยชิ : เจ้าเบอร์สอง~~ นี่ชั้นเอง เทปเปย์ไง ได้ยินมั้ยย
ฮิวกะ : แถวนี้ก็ไม่เจอแหะ
คิโยชิ : เดี๋ยวชั้นเดินไปดูแถวนั้นก่อนนะ
ฮิวกะ : ด..เดี๋ยวก่อน!
คิโยชิ : หืม?
ฮิวกะ : แกอย่าเดินไปไหนเองคนเดียวนะ
คิโยชิ : ทำไมอะ
ฮิวกะ : เพราะอะไรก็แล้วแต่เหอะ
คิโยชิ : แค่ในโรงเรียนคงไม่ถึงกับหลงหรอกนะ
ฮิวกะ : แล้วมีอย่างอื่นอีกรึไง
คิโยชิ : ก็บางครั้งอะนะ☆
ฮิวกะ : เฮ้อ... เอาเถอะ อยู่ในสายตาชั้นก็พอ เข้าใจมั้ย
คิโยชิ : แต่ถ้าแยกกันหาน่าจะเร็วกว่านะ
ฮิวกะ : ถึงอย่างนั้นก็เหอะ
คิโยชิ : อ้ะ หรือว่าฮิวกะจะกลัวตัวเองเป็นเด็กหลงซะมากกว่ามั้ง
....

คุโรโกะ : รุ่นพี่อิทซึกิครับ
อิทซึกิ : ?
คุโรโกะ : ระหว่างรุ่นพี่คิโยชิกับรุ่นพี่ฮิวกะเค้าสนิทกันหรือว่าเกลียดกันแน่ครับ?
อิทซึกิ : ไม่รู้สินะ
คุโรโกะ : รู้สึกว่ารุ่นพี่คิโยชิจะเป็นคนตั้งชมรมบาสขึ้นมาใช่มั้ยครับ?
อิทซึกิ : อืม ก็ตอนที่พวกชั้นเข้าเรียนใหม่ๆ เซย์รินยังไม่มีชมรมบาสนี่นะ แล้วคิโยชิก็ชวนฮิวกะให้มาตั้งชมรมบาสด้วยกันหน่ะ
คุโรโกะ : เป็นแบบนี้นี่เอง
อิทซึกิ : ชั้นเห็นว่าน่าสนุกดีก็เลยเอาด้วย หลังจากนั้นโคกะเนะอิกับมิโตเบะเองก็เข้ามาด้วย
คุโรโกะ : แล้วโค้ชหล่ะครับ?
อิทซึ กิ : พอชั้นแนะนำไปคิโยชิก็ค่อยไปชวนมา ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจว่าหมอนั่นกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ไม่รู้ทำไมทุกๆคนถึงได้มารวมตัวอยู่รอบๆหมอนั่นนะ
คุโรโกะ : แล้วสรุปรุ่นพี่ฮิวกะกับรุ่นคิโยชิเค้า...
อิทซึกิ : ก็ไม่รู้ว่าจะพอเป็นคำตอบให้ได้รึเปล่านะ ทั้งๆที่ถูกชวนเป็นคนแรกแท้ๆแต่ฮิวกะกลับเป็นคนสุดท้ายที่เข้าชมรมนะ
คุโรโกะ : ?.. หมายความว่าไงครับ?
อิทซึกิ : ก็ปฏิเสธไปน่ะสิ เรื่องเข้าชมรม
คุโรโกะ : ปฏิเสธไป?
อิทซึกิ : แต่ถึงจะปฏิเสธไปเท่าไหร่ คิโยชิก็ยังตามตื้อไม่เลิก
ฮิวกะ : เลยยอมเข้าชมรมไปแบบช่วยไม่ได้ยังไงหล่ะ
คุโรโกะ : เอ๋? เข้าไปแบบช่วยไม่ได้? รุ่นพี่ฮิวกะไม่ได้ชอบบาสหรือครับ
ฮิวกะ : อึก... ชั้นเกลียดคิโยชิต่างหาก ถึงตอนนี้ก็ยังเกลียดอยู่
คุโรโกะ : หรือครับ... ถึงผมจะไม่รู้สึกว่าเป็นแบบนั้นก็เถอะ
อิทซึกิ : ฮะๆ
ฮิวกะ : เอ้า อย่ามัวแต่คุยไร้สาระรีบๆหาเจ้าเบอร์สอง... อ๊าาา!!!
อิทซึกิ : เป็นอะไรไปฮิวกะ
ฮิวกะ : ระหว่างที่คุยกันอยู่...
คุโรโกะ : หายไปแล้วสินะครับ... รุ่นพี่คิโยชิ
อิทซึกิ : ให้ตายสิ...หมอนั่น
ฮิวกะ : แค่หาเบอร์สองให้เจอก็งานล้นมือแล้วแท้ๆ.....คิโยชิ!!!
อิทซึกิ : คิโยชิ!! อยู่ไหน!!
คุโรโกะ : รุ่นพี่คิโยชิ!!
ฮิวกะ : คิโยชิ!!
คุโรโกะ : ที่อยู่ตรงนั้น.... รุ่นพี่คิโยชิไม่ใช่หรือครับ
อิทซึกิ : ?
ฮิวกะ : ไหน!
คุโรโกะ : ตรงนั้น ข้างหน้าโรงเก็บของโรงยิม
ฮิวกะ : อ่ะ..จริงด้วย ให้ตายสิ!

คิโยชิ : เจ้าเบอร์สองใช่มั้ย!! ได้ยินรึเปล่า!!
ฮิวกะ : เฮ้ย คิโยชิ!!
คิโยชิ : อะ..โอ้!
ฮิวกะ : มาอ่งมาโอ้อะไร อย่าเดินไปไหนตามใจชอบสิ!!
คุโรโกะ : มาทำอะไรแถวนี้หรือครับ
คิโยชิ : ดูเหมือนว่าข้างในโรงเก็บของนี้จะมีตัวอะไรอยู่หน่ะ
อิทซึกิ : ตัวอะไรที่ว่า..เจ้าเบอร์สองเหรอ
คิโยชิ : ไม่รู้เหมือนกัน แต่ข้างได้เหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง
คุโรโกะ : เสียงหรือครับ?
คิโยชิ : ลองเอาหูแนบประตูดูสิ
ฮิวกะ : ไหนๆ
อิทซึกิ : จริงด้วย
ฮิวกะ : ข้างในมีตัวอะไรอยู่จริงด้วย
คุโรโกะ : เบอร์สองหรือครับ อยู่ข้างในใช่มั้ยครับ
คิโยชิ : เมื่อกี้ชั้นเองก็พยายามเรียกหลายครั้งแล้วแต่ไม่ตอบอะไรกลับมาเลย
อิทซึกิ : ประตูก็ล็อคอยู่
ฮิวกะ : หรือว่าจะเดินหลงเข้าไปข้างในแล้วโดนขังงั้นเหรอ
คุโรโกะ : ทำไมถึงไม่ตอบอะไรกลับมาเลย
อิทซึกิ : หรือว่ามันบาดเจ็บอยู่รึเปล่า
คิโยชิ : บาดเจ็บงั้นเหรอ!
อิทซึกิ : อืม.. ในโรงเก็บของเองก็มีอะไรต่อมิอะไรอยู่เยอะ ไม่แน่ว่าอาจจะโดนอะไรล้มลงมาทับ...
ฮิวกะ : ไม่จริงน่า...
คิโยชิ : จะต้องหาทางเข้าไปข้างใน...อ้ะ
คุโรโกะ : มีอะไรหรือครับ
คิโยชิ : หน้าต่างของโรงเก็บของมันเปิดอยู่นิดๆ
อิทซึกิ : เปิดอยู่ก็จริงแต่มันก็สูงอยู่นะ
ฮิวกะ : บางทีที่ห้องพักครูอาจจะยังมีอาจารย์อยู่ก็ได้ ถ้ายังไงลองอธิบายแล้วขอยืมกุญแจ....
คิโยชิ : ฮึบ!
อิทซึกิ : คิโยชิ!!
ฮิวกะ : เจ้าบ้า! มันอันตรายนะเว้ย!! ลงมาเดี๋ยวนี้!!
คิโยชิ : สบายสบาย ฮึบ...อ้ะ!
ฮิวกะ : ไอ้บ้าคิโยชิ!! เพิ่งพูดอยู่หยกๆ...
คุโรโกะ : รุ่นพี่คิโยชิ เป็นอะไรมั้ยครับ
คิโยชิ : ฮึบ
คุโรโกะ : รุ่นพี่คิโยชิ...
อิทซึกิ : โผล่หน้าออกมาแล้ว
ฮิวกะ : ไม่รู้หรอกนะว่ายืนอยู่บนอะไร แต่มันอันตรายนะเว้ยย
อิทซึกิ : แล้วเจ้าเบอร์สองเป็นไงบ้าง?
คิโยชิ : รอแปบนะ เอาล่ะๆไม่เป็นไรแล้ว ไง!
อิทซึกิ : อ้ะ?
คิโยชิ : แผนการช่วยเหลือประสบความสำเร็จ
ฮิวกะ : พูดได้เรอะว่าสำเร็จแล้ว
อิทซึกิ : คิโยชินั่นมัน..
เมี้ยวว
คุโรโกะ : แมวสินะครับ..
อิทซึกิ : แมวเหมียวกำลังนอนม้วนอยู่ แจ่มเลย!
อิทซึกิเล่นคำพ้องเสียงว่า猫が寝込んだ(neko ga nekonda)
ฮิวกะ : แจ่มตรงไหน!

อิทซึกิ : เฮ้อ..
ฮิวกะ : เหนื่อยจริงๆ....โคตรเหนื่อยเลย
คุโรโกะ : ซื้อน้ำผลไม้มาให้แล้วครับ
ฮิวกะ : โอ๊ะ แต้งกิ้ว
อิทซึกิ : โทษทีนะคุโรโกะ
คุโรโกะ : ไม่หรอกครับ เดิมทีแล้วก็เป็นความผิดผมที่คลาดสายตาจากเบอร์สองเอง
ฮิวกะ : ไม่ต้องคิดมากน่า
อิทซึกิ : จะว่าไป คิโยชิอะ?
ฮิวกะ : เฮ้ยๆ ไม่ใช่ว่าหายไปอีกแล้วนะ
คุโรโกะ : อ้ะ ไม่ใช่ครับ รุ่นพี่คิโยชิกำลังเล่นกับแมวอยู่ตรงนั้นครับ ดูเหมือนว่าแมวจะเชื่องมากเลย
ฮิวกะ : ก็เป็นซะแบบนี้...
อิทซึกิ : แล้วเจ้าเบอร์สองมันไปไหนเนี่ย
คุโรโกะ : นั่นสินะครับ...
อิทซึกิ : ไม่ใช่ว่าออกไปข้างนอกแล้วจริงๆเหรอ
ฮิวกะ : ลองตามพวกโคกาเนอิ แล้วให้ทุกมาช่วยหามั้ย
อิทซึกิ : ถึงจะบอกว่าหาก็เถอะแต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากที่ไหนดี ลองทำประกาศแล้วเอาไปหาในเมือง...
คิโยชิ : นี่ พวกนาย
ฮิวกะ :ให้ตายสิ เรียกชาวบ้านสบายใจเฉิบอยู่ได้ มีอะไรคิโยชิ..?
อิทซึกิ : อ๊ะ!
คุโรโกะ : ร..รุ่นพี่คิโยชิ
คิโยชิ : ดูเหมือนแมวเมื่อกี้จะมีเจ้าของหล่ะ เห็นเจ้าของเค้าตามหาเลยคืนไปแล้ว อื้ม ดีจังเลยๆ
ฮิวกะ : ไม่ใช่..ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น...
อิทซึกิ : คิโยชิ..ที่แกกอดอยู่นั่นมัน...
คุโรโกะ : เบอร์สองสินะครับ
ทุกคน : เอ๋----
คิโยชิ : ใช่แล้ว พอเล่นกับแมวแล้วอยู่ๆเจ้าเบอร์สองก็ออกมาเล่นด้วยตอนไหนก็ไม่รู้ เนียนซะจนชั้นก็ยังไม่รู้ตัวไปพักนึงเหมือนกัน
ฮิวกะ : ควรรู้สึกตัวตั้งนานแล้วว้อยย
คิโยชิ : พอเห็นพวกชั้นเล่นกันท่าทางน่าสนุกเลยอยากมาเล่นด้วยสินะ ใช่มั้ยเจ้าเบอร์สอง
คุโรโกะ : รุ่นพี่คิโยชิสุดยอดไปเลยนะครับ
คิโยชิ : ตรงไหนเหรอ?
อิทซึกิ : จะว่าเป็นตัวของตัวเอง หรือจะว่ายังไงดี
ฮิวกะ : ไม่ใช่อะไรฟังดูน่ารักแบบนั้นซักหน่อย
คิโยชิ : หืม? อยากไปวิ่งเล่นซักรอบงั้นเหรอ?ถ้างั้นไปกันเลยเถอะ!

 

 

****************************

 

 

                   บอกตรงๆว่าตอนนี้แค่พยายามเปิดexteenให้ได้เหนื่อยกว่าตอนแปลดราม่าซีดีอีกค่ะ //ซีด พออัพได้ประหนึ่งโทรฟี่เด้งขึ้นมาข้างจอเลยทีเดียว พอดีอนิเมะคุโรโกะตอนต่อไปเห็นว่าจะย้อนอดีตคิโยชิฮิวกะแล้วเลยได้เค้นพลังรัวf5เพื่ออัพดราม่าซีดีนี้ก่อนค่ะ5555 แปลผิดพลาดยังไงขออภัยเพราะแอบดำน้ำบ้างเหมือนกันค่ะ

                  ตอนแปลๆไปก็เพิ่งนึกได้ว่าไทก้าก็ออกแผ่นคุโรโกะแล้ว เลยสงสัยในว่าในแผ่นมีดราม่าซีดีแถมมาด้วยมั้ย เรายังไม่ได้ซื้อแผ่นเลยไม่รู้ค่ะ ใครซื้อมาแล้วด้วยตอบข้อสงสัยทีค่ะ

 

Comment

Comment:

Tweet

#3 By (1.46.203.161|1.46.203.161) on 2014-12-27 19:38

คิโยชิกะซ้อ น่ารักจัง ปากแข็งด้วยอิอิ

#2 By nakispingfew on 2014-03-16 22:11

จะบอกว่าการเม้นต์ในexteenไม่ให้เม้นต์หายก็เป็นอะไรที่ยากที่สุดเหมือนกันคะ T^T

#1 By fukaze on 2013-11-17 14:12