Kuroko no Basket Drama Theater 2nd Games
track 6 帝光祭の思い出 (ความทรงจำในงานโรงเรียนเทย์โค)

โมโมอิ : เฮ้อ...งานโรงเรียนเทย์โคก็จบแล้วสินะ...ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ
คุโรโกะ : นั่งสินะครับ...
โมโมอิ : แสตมป์แรลลี่นี่ก็น่าเสียดายเนอะ อีกนิดเดียวเองแท้ๆ
คุโรโกะ : ครับ...เกือบจะได้รองเท้าบาสแล้วเชียว...
โมโมอิ : แปลกจังเลยนะ
คุโรโกะ : เอ๋?
โมโมอิ : เพิ่งจะเคยเห็นเท็ตสึคุงอยากได้อะไรขนาดนี้หน่ะ ชอบLeBronเหรอ?
คุโรโกะ : ป่าวครับ ผมไม่ได้ชอบรองเท้าบาสอะไรขนาดนั้นหรอกครับ
โมโมอิ : แล้วทำไมถึงอยากได้ขนาดนั้นเหรอ?
คุโรโกะ : อยากให้เป็นของขอบคุณครับ
โมโมอิ : ขอบคุณใครเหรอ?
คุโรโกะ : ให้อาโอมิเนะคุง
โมโมอิ : อาโอมิเนะคุง? ทำไมเหรอ?
คุโรโกะ : ที่ผมยังเล่นบาสอยู่เหมือนได้อย่างตอนนี้เป็นเพราะอาโอมิเนะคุงครับ
โมโมอิ : ?
คุโรโกะ : สมัยก่อนที่ผมยังอยู่กลุ่มชั้นสาม ยังไม่ได้เป็นผู้เล่นตัวจริง ผมก็รู้สึกถึงขีดจำกัดของตัวเองครับ ไม่ว่าจะฝึกไปเท่าไหร่ก็ไม่เก่งขึ้นซักที ผมเลยคิดว่ากีฬาบาสคงไม่เหมาะกับผม

คุโรโกะ : ผมจะลาออกจากชมรมบาสแล้วครับ
อาโอมิเนะ : หา? ทำไมหล่ะ
คุโรโกะ : ถึงผมจะชอบบาส...แต่พลังของผมคงไม่จำเป็นต่อทีมหรอกครับ
อาโอมิเนะ : ไม่มีสมาชิกคนไหนที่ไม่จำเป็นต่อทีมหรอกนะ
คุโรโกะ : เอ๋?
อาโอมิเนะ : ถึงแม้จะไม่ได้ลงแข่งแต่ก็ยังอยู่ซ้อมจนเย็นทุกวัน ถ้าใครมาบอกว่ายังไร้ประโยชน์ชั้นไม่ยอมหรอกนะ แล้วอีกอย่าง..ชั้นก็นับถือนายที่เป็นแบบนี้ มันทำให้ชั้นรู้สึกว่าต้องพยายามมากขึ้นด้วย
คุโรโกะ : อาโอมิเนะคุง..
อาโอมิเนะ : ชั้นคงไม่บอกนายว่าตราบเท่าที่ยังไม่ยอมแพ้ก็จะต้องสำเร็จแน่นอนหรอก แต่ว่านะ ถ้ายอมแพ้เอาตอนนี้ก็ไม่ได้อะไรเหมือนกัน
อาคาชิ : อาโอมิเนะ
มุราซากิบาระ : มิเนะจิน มาอยู่แถวนี้นี่เอง
อาคาชิ : กำลังคิดอยู่เลยว่าช่วงนี้ไม่ค่อยเจอนาย มาอยู่ที่โรงยิมสี่นี่เอง ที่นี่สำหรับพวกกลุ่มชั้นสามนี่นะ
อาโอมิเนะ : เอ่อ ก็โรงยิมสำหรับพวกชั้นกลุ่มหนึ่งคนมันเยอะอะ
อาคาชิ : เอาเถอะ ถ้าจะซ้อมที่ไหนก็คงไม่ต่างกัน แล้วนั่นใคร?
อาโอมิเนะ : อ้อ หมอนี้คือคนที่ซ้อมด้วยกันบ่อยๆหน่ะ ชื่อเท็ตสึ
มุราซากิบาระ : เอ๋--? มีคนนี้อยู่ด้วยเหรอ?
อาโอมิเนะ : ก็นะ ไม่ได้อยู่กลุ่มชั้นหนึ่งหรอก ยังอยู่กลุ่มชั้นสาม
มุราซากิบาระ : หืม~ งั้นเหรอ~ นี่ อาคาจินไปกันเถอะ~
อาคาชิ : เดี๋ยวก่อน ชั้นรู้สึกติดใจเขาคนนี้ น่าสนใจจริงๆเพิ่งจะเคยเห็นคนแบบครั้งแรก บางทีอาจจะมีความสามารถที่แตกต่างไปจากพวกเราอยู่ก็ได้
คุโรโกะ : เอ๋?

คุโรโกะ : หลังจากนั้นก็ตามที่คุณโมโมอิรู้ครับ อาคาชิคุงก็ช่วยบอกสไตล์การเล่นแบบใหม่ให้ แล้วผมก็กลายเป็นผู้เล่นตัวจริง
โมโมอิ : เคยมีเรื่องแบบนั้นด้วย..
คุโรโกะ :ครับ การที่ผมได้เล่นบาสกับตัวจริงในทีมทุกๆคนด้วยกันแล้วก็สนุกมากครับ ดีใจจริงๆที่ยังไม่เลิกเล่นบาส แต่ว่านั่นก็เป็นเพราะอาโอมิเนะคุงบอกว่าอย่ายอมแพ้ครับ
โมโมอิ : ถึงว่าอยากขอบคุณสินะ อาโอมิเนะคุงเองก็อยากได้รองเท้าบาสรุ่นของLeBronสินะ
คุโรโกะ : ครับ ตอนที่อาโอมิเนะคุงบอกว่าจะแข่งสแตมป์แรลลี่ด้วยทำผมลนไปเลยครับ เพราะว่าเป็นของขอบคุณเลยอยากจะได้รางวัลแล้วให้ด้วยตัวเองมากกว่าครับ
โมโมอิ : ดีจังเลยเนอะ
คุโรโกะ : เอ๋?
โมโมอิ : เด็กผู้ชายนี่ดีจังเลยเนอะ ทั้งมิตรภาพ ทั้งสายสัมพันธ์ ชั้นหลงเลยหล่ะ
คุโรโกะ : คุณโมโมอิ?
โมโมอิ : ของขอบคุณที่จะให้อาโอมิเนะคุงยังมีโอกาสจะให้อีกเยอะแยะเลยนะ เพราะพวกเราเป็นทีมเมทกันยังไงหล่ะ!
คุโรโกะ : ครับ!  เอ่อ..
โมโมอิ : มีอะไรเหรอ?
คุโรโกะ : ผมขอเวลาคุณโมโมอิหน่อยได้มั้ยครับ
โมโมอิ : เอ๋? ได้จ้ะ ทำไมเหรอ?
คุโรโกะ : เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยผมในวันนี้ อยากจะแนะนำที่นั่งพิเศษที่ผมเก็บไว้เป็นความลับครับ
โมโมอิ : ที่นั่งพิเศษ?
คุโรโกะ : ครับ ไปได้มั้ยครับ?
โมโมอิ : แน่นอน อยากไปอยู่แล้วจ้ะ
คุโรโกะ : ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะครับ
อาโอมิเนะ : อ้าวพวกนายมาอยู่กันแถวนี้เองเหรอ
คิเสะ : คุโรโกจจิ โมโมจจิ กินยากิโซบะกันมั้ยฮะ ผมซื้อมาเยอะแยะเลย
คุโรโกะ : ซื้อมาเยอะจริงๆด้วยครับ
อาโอมิเนะ : ใช่มะ มีตั้งสามสิบกล่องแน่ะ
โมโมอิ : ขนาดนั้นเลย! แถมแต่ละกล่องยังใส่มาให้จนแทบล้นเลย
คิเสะ : พอดีไปซื้อก่อนเค้าปิดร้าน เลยแถมมาให้เยอะแยะเลยฮะ
อาโอมิเนะ : เพราะพลาดรองเท้าบาสรุ่นของLebronเลยกะจะกินให้หายโมโหซักหน่อย
โมโมอิ : กินให้หายโมโหเนี่ย....อ้ะ เท็ตสึคุงถ้ายังไงก็ชวนพวกอาโอมิเนะคุงไปด้วยกันเลยมั้ย
คุโรโกะ : นั่นสินะครับ ไปด้วยกันทุกคนดีกว่าครับ
อาโอมิเนะ : หา? ไปไหน?
โมโมอิ : ความ ลับ จ้า

คุโรโกะ : ทุกคนระวังพื้นต่างระดับด้วยนะครับ
อาโอมิเนะ : หืม~ ดาดฟ้าตึกเรียนเก่าเป็นแบบนี้เองเรอะ
โมโมอิ : แต่ว่าถือวิสาสะเข้ามาเองจะไม่เป็นไรเหรอ
คิเสะ : ไม่เห็นเป็นไรนี่ฮะ กุญแจก็ไม่ได้ล็อคไว้ด้วย
คุโรโกะ : ทุกคน ทางนี้ครับ
โมโมอิ : เท็ตสึคุงมีอะไรเหรอ....ว้าว----!
อาโอมิเนะ : โห วิวสุดยอดไปเลย
คิเสะ : มองได้ไกลมากเลยนะฮะ
คุโรโกะ : เป็นวิวที่ผมชอบที่สุดเลยครับ โดยเฉพาะตอนนี้ที่พระอาทิตย์กำลังตกลงไป ผมมองว่าสีของท้องฟ้าตอนนี้ดูอ่อนโยนมากเลยครัย
โมโมอิ : จริงด้วย ท้องฟ้าที่ค่อยๆถูกย้อมเป็นสีน้ำเงิน สวยจังเลย
คิเสะ : น่าพิศวงไปเลยนะฮะ
อาโอมิเนะ : นั่นสินะ
โมโมอิ : ดีจังเลยนะจ้ะเท็ตสึคุง
คุโรโกะ : ครับ?
โมโมอิ : อาโอมิเนะคุงท่าทางเค้าก็ดีใจนะ ถึงจะไม่ใช่รองเท้าบาสก็เถอะ แต่แบบนี้ก็แทนคำขอบคุณได้แล้วนะ
คุโรโกะ : เอะ...
โมโมอิ : ใช่ม้า!
คุโรโกะ : นั่นสินะครับ ขอบคุณที่ช่วยบอกผมนะครับ
อาโอมิเนะ : สองคนนั้นอะ ซุบซิบอะไรกันอยู่
โมโมอิ : ไม่บอกอาโอมิเนะคุงหรอก~
อาโอมิเนะ : ไม่เห็นเข้าใจเลย
อาคาชิ : พวกนายมาทำอะไรอยู่ที่นี่
มุราซากิบาระ : นั่นมันคุโรจินนี่นา ยะโฮ~
มิโดริมะ : ขึ้นมากันตามใจชอบแบบนี้มันอันตรายยังไงหล่ะ
โมโมอิ : มุคคุง มิโดริน แม้แต่อาคาชิคุงก็ด้วย ทำไมมาอยู่ที่นี่กันเหรอ?
มิโดริมะ : เพราะว่าเห็นพวกนายเดินเข้ามาในตึกเรียนเก่ายังไงหล่ะ ชั้นเลยคิดว่าพวกนายจะมาก่อวินาศกรรมอะไรอีก
คุโรโกะ : พวกผมถูกตราหน้าว่าเป็นบุคคลอันตรายไปแล้วสินะครับ
คิเสะ : มุราซากิจจิก็ตามพวกผมมาเหรอฮะ?
มุราซากิบาระ : ป่าวหรอก~ อาคะจินบอกว่าจะแบ่งขนมให้เลยมารออยู่ที่นี่ เค้าบอกว่ามากินที่ๆวิวสวยๆดีกว่า
อาโอมิเนะ : แม้แต่อาคาชิเองก็ซื้อขนมมาเยอะเกินไปรึไง
อาคาชิ : จะเป็นไปได้ยังไง เพราะได้ของรางวัลมาเยอะเกินไปต่างหาก
คิเสะ : เป็นนักล่าของรางวัลจริงๆด้วย
มุราซากิบาระ : คุโรจิน มากินขนมหน่อยมั้ย~
คุโรโกะ : ครับ ผมขอกินด้วยครัย
อาโอมิเนะ : งั้นพวกเราเองก็กินยากิโซบะตรงนี้เลยดีกว่า
คิเสะ : นั่นสินะฮะ อ้ะ มิโดริมะจิเองก็เอาหน่อยมั้ยฮะ
มิโดริมะ : หึ จะกินด้วยก็ได้
โมโมอิ : อ้าว มิโดรินท่าทางอารมณ์ดีนี่นา
มิโดริมะ : ไม่ใช่ซักหน่อย แค่ได้สินค้าของโอฮาอาสะจากร้านที่เก็บไปแล้ว เลยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
โมโมอิ : ก็นั่นแหละที่เรียกว่าอารมณ์ดี..
คุโรโกะ : คุณโมโมอิ ชอคโกแลตนี่อร่อยมากเลยครับ
โมโมอิ : อ้ะ กินด้วยยย
มุราซากิบาระ : กินด้วยเหมือนกันน
อาคาชิ : มุราซากิบาระ อย่ามูมมามนักสิ
มุราซากิบาระ : โทษค้าบบ
คิเสะ : อาคาชิจจิเอายากิโซบะหน่อยมั้ยฮะ ไม่ได้เกลียดยากิโซบะใช่มั้ยฮะ
อาโอมิเนะ : มีคนไม่ชอบกินยากิโซบะด้วยเรอะ
อาคาชิ : อาโอมิเนะ นายก็มองมุมเดียวเกินไปหน่อยนะ
อาโอมิเนะ : งั้นไม่ชอบกินรึไง
อาคาชิ : ก็ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ
คิเสะ : งั้นกินเลยฮะ
อาคาชิ : แต่ชั้นเกลียดขิงแดง
คิเสะ : เห?
อาโอมิเนะ : อย่าเลือกกินนักดิ
คุโรโกะ : อาคาชิคุง ยากิโซบะกล่องนี้ไม่ได้ใส่ขิงแดงครับ
อาคาชิ : ขอรับไปละกัน
อาโอมิเนะ : ซัทสึกิเองก็กินยากิโซบะด้วยกันสิ
โมโมอิ : อื้ม! อ้ะ ทุกคนมาถ่ายรูปด้วยกันเถอะ
คิเสะ : โอ้ ดีเลยฮะ! ผมมีกล้องด้วยพอดี ทุกคนอยู่ใกล้ๆกันหน่อยฮะ
อาโอมิเนะ : น่ารำคาญจริง
โมโมอิ : ห้ามบ่นนะ
มิโดริมะ : เค้าว่ากันว่าใครที่อยู่ตรงกลางตอนถ่ายรูปจะตายเร็วสินะ
มุราซากิบาระ : หืม~ งั้นมิโดจินไปอยู่ตรงกลางสิ
มิโดริมะ : ทำไมกลายเป็นแบบนั้น!!
คุโรโกะ : งั้นเดี๋ยวผมอยู่ตรงกลางเองครับ
โมโมอิ : ไม่ได้นะเท็ตสึคุง! ตรงกลางให้อาโอมิเนะคุงอยู่ไปเถอะจ้ะ
อาโอมิเนะ : ทำไมต้องเป็นชั้น!!
โมโมอิ : ก็อาโอมิเนะคุงท่าทางหนังเหนียวไม่ตายง่ายๆหรอก
ทุกคน : นั่นสินะ..
อาโอมิเนะ : พวกแก...
คิเสะ : ถ้าไม่เรียงกันดีๆงั้นผมถ่ายทั้งแบบนั้นเลยนะ ตั้งเวลาแล้ว..
อาคาชิ : ทุกคนมองกล้องสิ
ทุกคน : จ้า~
 

track 7 エピローグ~それがボクたちのバスケです~ (epilogue  ~นั่นก็คือบาสก็พวกผมครับ~)
 

โมโมอิ : หลังจากก็วุ่นวายกันใหญ่เลยเนอะ เพราะกล่องยากิโซบะที่กินแล้วโดนลมพัดซะปลิวว่อนเลย
คิเสะ : ฮะๆ ใช่แล้วฮะ อาคาชิจจิก็ดุใหญ่ว่าอย่าทำให้ขยะมันกระจัดกระจายสิ แล้วทุกคนก็วิ่งวุ่นกันทั่วดาดฟ้าเลยฮะ
คุโรโกะ : ขนมของมุราซากิบาระคุงเองก็โดนพัดปลิวเหมือนกันครับ
โมโมอิ : นั่นสินะ คิดถึงจังเลย....พออยู่ด้วยกันกับทุกคนแล้วสนุกมากเลย..
คิเสะ : โมโมจจิ
โมโมอิ : ฮิฮิ ขอโทษนะจ๊ะ พอนึกถึงเรื่องสมัยก่อนแล้ว...มันก็เผลอหน่ะ
คุโรโกะ : ไม่เป็นไรหรอกครับคุณโมโมอิ
โมโมอิ : ?
คุโรโกะ : ตราบที่ยังคงเล่นบาสอยู่พวกเราจะต้องได้เจอกันอีกแน่นอน แล้วผมก็ยังไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับคุณโมโมอินะครับ
คิเสะ : สัญญาอะไรฮะ?
คุโรโกะ : สัญญาที่ว่าจะเอาชนะอาโอมิเนะคุง...อินเตอร์คัพนี้ผมจะทำให้เป็นจริงให้ได้ครับ
โมโมอิ : เท็ตสึคุง...เข้าใจแล้วจ้ะ! แต่ว่านะโทโอยังมีชั้นอยู่ทั้งคน เพราะงั้นคงไม่หมูหรอกนะ!
คุโรโกะ : นั่นสินะครับ
คิเสะ : ถ้าอย่างนั้นวางใจได้เลยฮะ ถึงคุโรโกจจิจะแพ้ แต่ไคโจก็จะล้มพวกอาโอมิเนะจิให้เอง
คุโรโกะ : ผมคิดว่าคงไม่มีบทให้คิเสะคุงหรอกครับ
คิเสะ :  แรงอ้ะ!!
โมโมอิ : ฮิฮิ ชั้นก็เริ่มสนุกขึ้นมาแล้วเหมือนกัน
คุโรโกะ : ครับ.. ถึงแม้จะเจ็บปวดหรือขมขื่นแค่ไหนแต่ก็สนุกจนไม่สามารถถเลิกเล่นได้..นั่นก็คือบาสของพวกผมครับ
คิเสะ : ถ้างั้นก็มาฉลองให้กับเป้าหมายของพวกเรา คัมไป!!
โมโมอิ&คุโรโกะ : คัมไป!!
โมโมอิ : แต่ว่านะ เอาแก้วกระดาษมาชนแก้วกันแบบนี้แล้วมันก็แอบตลกเนอะ
คุโรโกะ : ของผมเป็นวานิลลาเชคครับ..
คิเสะ : แหม ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ฮะ

 
****************************
 
         ในที่สุดจขบ.ก็ได้ปลดแอกตัวเองไปอีกเรื่องนึง ความจริงมีส่วนที่อยากเม้าเยอะแยะเลยแต่พอแปลเสร็จแล้วลืมค่ะUndecided กัปตันนี่ความจริงจะชวนมุคคุงมาเดทด้วยการเอาขนมล่อใช่มั้ย แล้วสุดท้ายก็กลายเป็นซานต้าแจกขนมไปจริงๆSurprised และสรุปเนื้อหาจากแทรคสุดท้ายได้ว่ากีฬาบาสทำให้คนเป็นmค่ะ //ไม่ใช่แล้วว ใครติดใจตรงไหนก็เม้ามาได้ค่ะจขบ.ชอบอ่านSurprised 
 
        หลังจากนี้เราคงเว้นช่วงการแปลดราม่าCDไปหน่อยค่ะ เนื่องจากขี้เกียจจะไปเล่นเกมส์Dmmd reconnect ก่อน คือเกมส์ยังไม่ออกค่ะแต่เตรียมตัวไว้ก่อนSurprised อาจจะแปลพวกเนื้อหาเกมที่ลงนิตยสารหรือแปลโดไปพลางๆก่อน ส่วนดราม่าCDต่อไปที่เราอยากแปลคือที่แถมมาในแผ่นนี้ค่ะ เนื่องจากมันฮาถูกใจเรามากแถมคู่นี้ก็น่ารักด้วยUndecided
 

Comment

Comment:

Tweet

ขออนุญาตนำไปทำซับนะค้าา

#12 By DeathScythe* on 2015-02-23 17:31

ขอบคุณที่แปลให้อ่านค่ะ 
TwT ฟังจนจบแล้วอยากช่วยลุ้นให้เทย์โควกลับมาเป็นเหมือนเดิมจังเลยน้า ทุกคนดูมีความสุข  
ทั้งฟ้าเหลือง ฟ้าดำ ฟ้าชมพู ดำชมพู ... แดง เขียว ม่วงฯลฯ ชอบหมดเลยค่ะ ฮ่าๆ รู้สึกว่าเป็นความสัมพันธ์ที่น่ารักดี ไม่ต้องจิ้นเป็นคู่ก็น่ารัก

#11 By MyFairy on 2014-04-16 21:32

ช่วงสมัยม.ต้นเทย์โควเป็นอะไรที่ฟินสุดๆ แล้วอ้ะ
อยากให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมจัง

#10 By sunny (171.6.162.11|171.6.162.11) on 2014-04-11 15:50

ชอบมิตรภาพกับความฮาพวกแก๊งปาฎิหารย์ตอนอยู่เมโค์มากๆ ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านนะครับ
มีแต่คนจิ้นวายทั้งนั้น ทำไมผมชอบโมเม้นธรรมดาของคุโรโกะกับโมโมอิมากกว่าแฮะ

#9 By southblade (171.99.165.92|171.99.165.92) on 2014-03-19 11:57

สนุกมากเลยค่ะ เด็กพวกนี้น่ารักจัง ภาพพจน์กัปตันต่างกับที่คิดไว้เลย ยังไงก็เป็นเด็กม.ปลายล่ะเนอะ ให้คะแนนความน่ารักเพิ่มขึ้นอีก 30% ตอนท้ายแอบดราม่าซึ้ง ๆ นิดหน่อย อยากให้ได้เล่นด้วยกันครบคน+เพื่อนใหม่ม.ปลายอีกจังเลย
ขอบคุณที่แปลนะคะ

#8 By talalan on 2013-12-05 16:01

โหหหห...น้องครกทำเพื่ออาโอออออ โอ๊ยยยยล้มลงไปฟินนนนนน
มาแรกๆฟ้าเหลืองน่าฟัดสุดๆ อาโอพูดจาได้ขวานผ่าซาก คีจังก็น่าแกล้งเกิน # นี่แน่ะๆ หยิกแก้ม
พี่ฟ้าท่าทางจะบ่นมากๆแน่หลังจากพลาดรองเท้าจนคีจังต้องเอายากิโซบะมาอุดปากไว้
มาแทรคหลังๆ ฟ้าดำชัดๆเลยยย 
โมจังเป็นฟุโจชิแน่เลย cry 
มิตรภาพของพวกเจ้าชั่งหอมหวาน อ๊าาากกกกก มีคู่ม่วงแดงหลงมาด้วย
ขอบคุณที่ฟังแล้วมาแปลให้ฟินเคอะ

#7 By Alicer on 2013-04-25 15:56

แอร๊~ กัปตันเค้าน่ารักอ่าาาาาา 3   แดงม่วง แฮ่กๆๆ *ชูป้ายไฟ*
ซานต้าอาคาชิไปล่าของขวัญมาเพื่องานนี้สินะ!!
ชอบจังตอนทีมปาฏิหารย์อยู่ด้วยกันเนี่ย แลดูครื้นเครง 55
ยินดีด้วยที่แปลจบน้าา ขยันจริงจัง

#6 By WELLMON★ on 2013-04-25 01:24

นั่งไล่อ่านมาจาก แทรค 4-5 ขอเม้นรวบเอนทรี่นี้เลยนะคะ คือเอนทรี่ก่อนนี่ เค้าฟินกะฟ้าเหลืองมากเลย 555555555 อันนี้ฟ้าดำสุดๆ ขอบคุณสำหรับคำแปลนะค้า 
ปล.จะรออ่านของฮิวงะกะคิโยชินะคะ :D 
ปลล.เดี๋ยวจะล็อกอินมา fav จขบ.น้า เล่นเครื่องพี่สาวจำรหัสไม่ค่อยได้ angry smile

#5 By อาโอมิเนจจิบากะ (103.7.57.18|10.0.0.142, 58.8.202.131) on 2013-04-24 18:24

สนุกมากกๆๆ ขอบคุณที่แปลมาให้เสพนะค่ะ
ฟิน ฟ้าดำตอนจบ แต่ดำชมพูก็น่ารักดีนะ^ ^

#4 By maria on 2013-04-24 17:12

ต๊ายยยยย
เพื่อนสาวมากกชมพูดำ/โดนตลตามเม้นบน
เหมือนปรึกษากันเรื่องความรักของสาวน้อยวัยแรกแย้ม!!/ห้ะ ไม่ใช่เรอะ
แทรก 4-5 ฟ้าเหลืองมาเต็มๆ
แต่พอ 6-7 เท่านั้นแหละค่า ฟ้าดำนี้วินๆมากกก

ฟินกันสุดตัวเลยทีเดียว ออฟฟิเชียลขนาดนี้55

ขอบคุณที่แปลให้อ่านกันค่าopen-mounthed smile

#3 By YuukiK on 2013-04-24 06:01

ที่แข่งเพื่อเอารางวัลให้อาโฮ่ (=..= ไปสู่สุขคติแล้วค่า) ฟ้าดำ จงเจริญ (หน้าเคลื้มสามวิ) ทำไม๊ ทำไม พอครกคุงกับโมโมะจังคุยกัน
 เหมือนเพื่อนสาวคุยกันเลย (โดนสาวกชมพูดำตรบ)  น่ารักมากๆเลยค่ะ รู้สึกตอนมอต้น พวกคิเซกินี่ผูกพันกันสุดๆเลย มิตรภาพลูกผชช่างหอมหวาน 555 ( )ขอบคุณนะคะที่แปลให้อ่าน ^^

ปล.โมโมะจังแนะนำให้ฟุโจชินะจ๊ะ เรื่องนี้ผญไม่เกิดเลยจริงๆ 555  

#2 By Lucasia (103.7.57.18|110.168.97.210) on 2013-04-24 02:37

โมโมย....
เธอเป็นสาวฟุแน่ๆ!! ไม่ผิดแน่!!
มิตรภาพ  สายสัมพันธ์ นี่มันอัลไล!!!
คำพูดชวดคิดแบบนั้นน่ะ!!  
#อยากสครีมเรียงคนเลยแต่กลับ จขบ. รำคาญ ฮ่าา
track7 นี่ทำไมซึ้งๆแปลกๆ น้ำตาซึมนิดๆ
แต่พอคิดในอีกแง่  พวกเธอ3หน่อวางแผนจะตบเกรียนแตกพี่โฮ่ใช่มั้ยคะ....โถ่น่าสงสาร พ่อคุณจังค่ะ...

#1 By netzu (103.7.57.18|101.51.145.56) on 2013-04-24 02:04