Kuroko no Basket Drama Theater 2nd Games
track2 帝光祭 (งานโรงเรียนเทย์โค)
 
โมโมอิ : รับเครปหน่อยมั้ยค้าาา ร้านนี้มีเครปอร่อยๆนะค้าาา
อาโอมิเนะ : ซัทสึกิ
โมโมอิ : อาโอมิเนะคุง! อ๊ะ มิโดรินก็อยู่ด้วย
มิโดริมะ : อืม เพิ่งเจอกันเมื่อกี้ยังไงหล่ะ โมโมอิทำอะไรอยู่เหรอ
โมโมอิ : เป็นคนโฆษณาร้านหน่ะ ที่ห้องของชั้นเค้าเปิดร้านเครป
อาโอมิเนะ : เธอบอกชั้นว่าเป็นคนทำเครปไม่ใช่รึไง
โมโมอิ : อึก...ก็มัน..มีเหตุหลายอย่าง..
อาโอมิเนะ : ยังไงซะก็คงลองทำแล้วเจ๊งใช่มะ ไม่มีความสามารถด้านทำอาหารซะจริงๆ
โมโมอิ : พูดมากจริง ไม่เกี่ยวกับอาโอมิเนะคุงซักหน่อย! นี่มิโดริน ลองมากินหน่อยมั้ย
มิโดริมะ : ขอเกรงใจละกัน ชั้นมีที่ต้องไปอยู่ด้วย
โมโมอิ : มีธุระอะไรเหรอ?
มิโดริมะ : พอดีชมรมวิจัยโหราศาสตร์มาขอให้ชั้นไปช่วยเป็นหมอดูให้
อาโอมิเนะ : หา? แกอะนะเป็นหมอดู? จะเอาหอยม้วนๆที่ถืออยู่ไปทำนายรึไง
มิโดริมะ : ถ้าชั้นทำนายหล่ะก็แน่นอนว่าต้องมาจากโอฮาอาสะอยู่แล้วยังไงหล่ะ ส่วนนี่คือหอยสังข์ของนำโชควันนี้
โมโมอิ : คำนายของโอฮาอาสะจำเป็นสำหรับหมอดูด้วยหรอ...?
มิโดริมะ : โมโมอิ เมื่อกี้ว่าไงนะ?
โมโมอิ : อ่าา..ไม่มีอะไร..แล้วอาโอมิเนะจะทำอะไรต่อเหรอ
อาโอมิเนะ : อืมม..ชั้นก็คงเดินเล่นไปเรื่อย...จะว่าไปเธอเข้าร่วมกิจกรรมของ....อะไรซักอย่างของชมรมควิซรึเปล่า?
โมโมอิ : คืออะไรเหรอ?
มิโดริมะ : หรือว่าหมายถึงแสตมป์แรลลี่ที่ชมรมควิซกำลังจัดอยู่เหรอ? เห็นว่าเป็นกิจกรรมที่จัดทุกครั้งในงานโรงเรียนเทย์โค ทุกคนก็ดูสนใจกันเป็นพิเศษ
อาโอมิเนะ : อ้อ คงหมายถึงอันนั้นแหละ ได้ยินจากพวกที่ห้องว่าแข่งเป็นทีมสองคน แล้วก็มีคนมาถามว่าขอชวนซัทสึกิได้มั้ย
โมโมอิ : แล้วทำไมต้องถามอาโอมิเนะคุงด้วยหล่ะ?
อาโอมิเนะ : จะไปรู้มันเรอะ ก็เลยบอกไปว่าตามใจละกัน ว่าแต่มีมามั่งมะ
โมโมอิ : จะว่าไปก็มีนะ...แต่ว่าไม่ค่อยรู้จักเลยปฎิเสธไป
มิโดริมะ : คนส่วนใหญ่คงเชื่อข่าวลือนั่นสินะ
โมโมอิ : ข่าวลืออะไรเหรอ?
มิโดริมะ : ก็แค่ข่าวลือไร้สาระ ชั้นจะไปแล้วยังไงหล่ะ
อาโอมิเนะ : งั้นชั้นก็ไปแล้วเหมือนกัน
โมโมอิ : อื้ม แล้วเจอกันนะ.....เอาละ รับเครปหน่อยมั้ยค้าาา
เพื่อนร่วมห้อง : คุณโมโมอิ ได้เวลาเปลี่ยนเวรแล้วจ้ะ
โมโมอิ : อื้ม ฝากด้วยนะ...เอาละ ชั้นไปไหนต่อดีนะ
เพื่อนร่วมห้อง : คือว่า..คุณโมโมอิคงเข้าร่วมกิจกรรมแสตมป์แรลลี่กับอาโอมิเนะคุงใช่มั้ย?
โมโมอิ : เอ๋? ไม่ได้เข้าร่วมหรอกนะ? ทำไมเหรอ?
เพื่อนร่วมห้อง : ไม่เข้าร่วมเหรอ!? ทั้งๆที่คิดว่าเธอกับอาโอมิเนะคุง....อ๋อ หรือว่าไม่ต้องเข้าร่วมก็ได้ใช่ม้า
โมโมอิ : เอ๋? หมายความว่าไงเหรอ?
เพื่อนร่วมห้อง : หรือว่า..จะไม่รู้ข่าวลือเรื่องแสตมป์แรลลี่เหรอ?
โมโมอิ : อ..อืม
เพื่อนร่วมห้อง : หา----!? เรื่องนี้ดังในกลุ่มสาวๆมากเลยนะ!? คือว่านะ ถ้าจับคู่ชายหญิงเข้าร่วมแสตมป์แรลลี่แล้วชนะหล่ะก็จะกลายเป็นคู่รักที่มีความสุขหล่ะ!!
โมโมอิ : กลายเป็นคู่รักที่มีความสุขเหรอ!?! นั่นมัน...
เพื่อนร่วมห้อง : คุณโมโมอิ มีอะไรเหรอ?
โมโมอิ : อะ..อ้า ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ ขอบคุณนะที่บอกเรื่องข่าวลือ!! เดี๋ยวชั้นไปเดินเล่นก่อนนะ! ....กลายเป็นคู่รักที่มีความสุขเหรอ ถ้าได้เข้าร่วมกับเท็ตสึคุงหล่ะก็...อ๊า ถ้าเป็นแบบนั้นชั้นคงมีความสุขตายก่อนพอดี

คุโรโกะ : คุณโมโมอิ ช่วยเข้าร่วมกิจกรรมแสตมป์แรลลี่ของชมรมควิซกับผมได้มั้ยครับ
โมโมอิ : แค่กๆๆ
คุโรโกะ : คุณโมโมอิ น้ำครับ
โมโมอิ : อา....ขอบใจจ้ะ ขอโทษด้วยนะ
คุโรโกะ : ว่าแต่ไม่เป็นอะไรแล้วใช่มั้ยครับ หรือว่าแกงกะหรี่จะเผ็ดเกินไปครับ
โมโมอิ : ไม่หรอกจ้ะ แกงกะหรี่ของเท็ตสึคุงอร่อยมากเลยจ้ะ แล้วชุดของเท็ตสึคุงก็เท่มากเลย!
คุโรโกะ : ขอบคุณที่ชมครับ ความจริงก็แอบคิดอยู่ว่าร้านข้างแกงกะหรี่กับชุดพ่อบ้านมันจะแปลกไปมั้ย...
โมโมอิ : ไม่หรอกจ้ะ เข้ากันมากเลย! จนแทบอยากจะเอากลับบ้านเลยหล่ะ
คุโรโกะ : ขอโทษด้วยครับที่ทางร้านไม่ได้เตรียมแกงกะหรี่สำหรับเอากลับไปทานที่บ้านไว้
โมโมอิ : ไม่เป็นไรจ้ะ ถึงจะคุยกันคนละเรื่องก็ไม่เป็นไร!
คุโรโกะ : อ่า...แล้วเรื่องแสตมป์แรลลี่...
โมโมอิ : อ๊ะ ได้สิ ถ้าเธอไม่ว่าอะไรก็แข่งด้วยกันเถอะ!
คุโรโกะ : ขอบคุณมากครับ ผมกำลังลำบากใจเพราะเพื่อนไม่ว่างอยู่เลยครับ
โมโมอิ : เพื่อนเหรอ? หรือว่าจะเป็นเด็กผู้หญิง?
คุโรโกะ : ไม่ใช่ครับ เป็นเพื่อนผู้ชาย
โมโมอิ : จริงเหรอ! โล่งไปที~   อ้าว..แล้วทำไมเท็ตสึคุงถึงอยากเข้าร่วมแสตมป์แรลลี่เหรอ?
คุโรโกะ : เพราะอยากได้ของรางวัลชนะเลิศครับ รู้สึกว่าปีนี้จะเป็นรองเท้าบาสรุ่นของLeBron James
**LeBron James คือคนนี้ค่ะ
โมโมอิ : รองเท้าบาส...
คุโรโกะ : แต่ว่าแสตมป์แรลลี่ต้องแข่งเป็นทีมสองคน คุณโมโมอิช่วยผมได้พอดีเลยครับ
โมโมอิ : งี้นี่เอง...เท็ตสึคุงไม่รู้เรื่องข่าวลือนั่นสินะ..
คุโรโกะ : ข่าวลืออะไรหรือครับ?
โมโมอิ : ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ ไม่ต้องสนใจก็ได้ มาพยายามเรื่องแสตมป์แรลลี่ด้วยกันนะ!
คุโรโกะ : ครับ ฝากตัวด้วยครับ รู้สึกว่ากิจกรรมแสตมป์แรลลี่จะเปิดรับสมัครตอนบ่ายหนึ่งหน้าสนามกีฬาที่สองครับ
โมโมอิ : อื้ม เข้าใจแล้ว ถ้างั้นเจอกันตอนบ่ายหนึ่งนะ!
คิเสะ : ดีคร้าบบ
คุโรโกะ :ยินดีต้อนรับกลับมาครับนายท่าน...อ้ะ
คิเสะ : คุโรโกจจิ ผมมาเยี่ยมแล้วฮะ เป็นพ่อบ้านจริงๆด้วยชุดเหมาะมากเลยฮะ
คุโรโกะ : ขอบคุณครับ คิเสะคุงเองก็สุดยอดเหมือนกันครับ
คิเสะ : งั้นหรือฮะ?
คุโรโกะ : สุดยอดไปเลย ใช่มั้ยครับคุณโมโมอิ
โมโมอิ : อื้ม...ทำไมคีจังถึงเสยผมขึ้นแล้วใส่ชุดทหาร แถมใส่เครื่องประดับเต็มไปหมดเลย
คิเสะ : นี่มันชุดที่คนในห้องเตรียมไว้ให้นะฮะ
คุโรโกะ : ห้องของคิเสะคุงแสดงละครหรือครับ?
คิเสะ : ป่าวฮะ จัดงานวัด
โมโมอิ : แล้วจัดงานวัดเค้าแต่งตัวแบบนี้เหรอ?
คิเสะ : คือว่านะ สาวๆในห้องเค้าเตรียมชุดไว้ให้น่ะฮะ พอวันจริงเปิดมาเจอชุดนี้เข้าผมก็อึ้งเหมือนกันฮะ
โมโมอิ : มันก็น่าตกใจจริงๆแหละ..
คิเสะ : งานวัดจัดอยู่ที่สองห้องถัดไปนะฮะ ทั้งโมโมจจิกับคุโรโกจจิก็มาเที่ยวบ้างนะฮะ
โมโมอิ : อะ..อื้ม!
คุโรโกะ : ว่าแต่คิเสะคุงมาอู้งานแถวนี้ แล้วที่ห้องไม่..
คิเสะ : หน้าที่ของผมหมดแล้วฮะ พอดีกำลังจะไปเปลี่ยนชุดเลยแวะมาที่นี่ก่อน จะว่าไปคุโรโกจจิเหมาะกับชุดนั้นจริงๆนะฮะ
โมโมอิ : อื้ม เหมาะมากเลยเนอะ เท่สุดๆไปเลย
คุโรโกะ : คอนเซปต์ของร้านคือเสริฟแกงกะหรี่อย่างหรูหราครับ
**คุโรโกะจะพูดว่า華麗にカレーを振舞う(karei ni karei wo furumau)ซึ่งคำว่าแกงกะหรี่กับคำว่าหรูหราจะออกเสียงว่าkareiเหมือนกันค่ะ
คิเสะ : เล่นคำสินะฮะ
โมโมอิ : เป็นความคิดที่เยี่ยมไปเลยนะ!
คิเสะ : ชมกันตรงนั้นเหรอฮะ! โอ๊ะ..จะว่าไปถ้าผมกับคุโรโกจจิลองยืนคู่กันแล้วดูเข้ากันผิดคาดว่ามั้ยฮะ
คุโรโกะ : อะไรหรือครับ
คิเสะ : ลองมายืนข้างๆผมสิฮะ
คุโรโกะ : อา..
คิเสะ : แบบนั้นเลยฮะ พอลองยืนคู่กันแบบนี้โมโมจจิคิดว่าไงฮะ คอนเซปต์คือนายทหารร้อยตรีกับพ่อบ้านของเขา
โมโมอิ : ฮิฮิ ทั้งสองคนเท่มากเลย
คิเสะ : ใช่ม้า ถ้างั้นคุโรโกจจิเรามาถ่ายรูปคู่กันมั้ยฮะ?
คุโรโกะ : ด้วยชุดแบบนี้หรือครับ?
คิเสะ : เพราะใส่ชุดแบบนี้แหละฮะ! ผมมีกล้องฮะ
โมโมอิ : เดี๋ยวชั้นถ่ายให้นะ เพราะงั้นปริ๊นมาให้ด้วยรูปนึงนะ
คุโรโกะ : ไหนๆแล้วคุณโมโมอิก็มาถ่ายด้วยกันสิครับ
โมโมอิ : เอ๊ะ จะดีเหรอ?
คุโรโกะ : ครับ ถ่ายด้วยได้อยู่แล้วใช่มั้ยครับคิเสะคุง
คิเสะ : แน่นอนฮะ ก็โมโมจจิเป็นเข้าหญิงของพวกเราอยู่แล้ว อ๊ะ นึกได้ว่ามีอีกคนที่อยากถ่ายรูปด้วย เดี๋ยวไปตามก่อน รอด้วยนะฮะ
คุโรโกะ : อีกคนที่อยากถ่ายรูปด้วยเป็นใครกันนะครับ?
โมโมอิ : นั่นสินะ?
คิเสะ : ทางนี้ฮะๆ
มุราซากิบาระ : อ๊ะ คุโรจินกับซัจจิน
โมโมอิ : มุมุมุ..มุคคุง!!
คุโรโกะ : มุราซากิบาระคุง...สุดยอดไปเลยนะครับ
มุราซากิบาระ : หืม~ งั้นเหรอ~
โมโมอิ : ก็ใช่น่ะสิ!! ทำไมถึงใส่เดรสฟูฟ่องผูกโบว์ลูกไม้เต็มเลย แล้วยังใส่วิกลอนๆเด้งๆอีก
มุราซากิบาระ : เอ๋~ ก็จัดงานวัดอะ
คิเสะ : หึหึ เป็นไงฮะ ตกใจไปเลยใช่ม้า
โมโมอิ : จะว่าตกใจดีหรือว่าอื้งดีนะ... ว่าแต่ทำไมถึงเลือกชุดนี้...
คิเสะ : ดูเหมือนว่ามุราซากิจจิจะตัวสูงเกินไปจนในบรรดาชุดที่เช่ามาไม่มีชุดไหนที่ไซส์พอดีแล้วชุดเดียวที่พอใส่ได้ก็มีแค่เดรสตัวนี้...ประมาณนั้นฮะ
โมโมอิ : ที่บอกว่าประมาณนั้นเนี่ย...
คุโรโกะ : เดิมทีแล้วเป็นชุดที่ทำไว้ให้ผู้หญิงแบบไหนกันครับ...
คิเสะ : มุราซากิจจิ ลองทำไอ้นั่นสิฮะ
มุราซากิบาระ : เอ~ อื้ม~ ก็ได้~
โมโมอิ : ไอ้นั่นคือ..?
คิเสะ : ลองดูสิฮะ
มุราซากิบาระ : อะแฮ่ม..."ถ้าไม่มีอาหารก็กินขนมแทนสิจ๊ะ"
โมโมอิ : ป..เป็นประโยคที่เข้ากับมุคคุงพอดีเลย
คุโรโกะ : รู้สึกเหมือนถูกกดดันอยู่เลยครับ..
คิเสะ : ฮะฮะ ใช่ม้า? พอลองพูดแล้วรู้สึกว่ามันเข้ากันพอดีฮะ แถมลูกค้าก็ชอบด้วย เป็นไงฮะเริ่มอยากลองมาเที่ยวที่ห้องผมบ้างยังฮะ
โมโมอิ : อะ..อืม
คุโรโกะ : หรือว่าจะถ่ายรูปด้วยกันสี่คนครับ จะไม่วุ่นวายไปหรือครับ
คิเสะ : ไม่หรอกฮะ
มุราซากิบาระ : อะไรเหรอ~ จะถ่ายรูปเหรอ~ ถ่ายกันเถอะๆ
คิเสะ : งั้นมายืนกันตรงนี้นะฮะ เดี๋ยวผมไปฝากกล้องให้ใครถ่ายให้ซักหน่อย
(คิเสะ : อะ ขอโทษฮะ ช่วยถ่ายรูปให้หน่อยได้มั้ยฮะ ขอบคุณมากฮะ)
คุโรโกะ : มุราซากิบาระคุง อย่ายืนข้างหน้าผมได้มั้ยครับ บังมิดเลยครับ
มุราซากิบาระ : หืมม งั้นเหรอ~
คิเสะ : ทุกคนพร้อมยังฮะ เอาละ smile!
มุราซากิบาระ : อยากไปกินแกงกะหรี่ที่ห้องของคุโรจินจังเลย~
(คิเสะ : ขอบคุณมากฮะ อืมมม ถ่ายออกมาได้สวยเลย)
คุโรโกะ : จะมาก็ไม่เป็นไรหรอกครับแต่ว่าที่ห้องของมุราซากิบาระคุงไม่เป็นไรหรือครับ
มุราซากิบาระ : อือ...เป็นแน่ๆ ต้องรีบกลับไปแล้ว
คิเสะ : ถ่ายออกได้สวยเลยฮะ ครั้งหน้าเดี๋ยวผมปริ้นมาให้นะ
มุราซากิบาระ : อื้ม งั้นชั้นกลับห้องก่อนนะ
คิเสะ : ฮะ ฝากที่ห้องด้วยฮะ อ๊ะ..คุโรโกจจิลองทำไอ้นั่นให้มุราซากิจจิสิฮะ
คุโรโกะ : ไอ้นั่นคืออะไรครับ?
คิเสะ : ก็คำทักทายของร้านที่พูดตอนที่ผมเข้ามาไงฮะ
คุโรโกะ : อ่า..เข้าใจแล้วครับ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพครับนายท่าน
มุราซากิบาระ : อื้ม ไปก่อนนะ แล้วเจอกัน~
โมโมอิ : งั้นเดี๋ยวชั้นไปบ้างดีกว่า
คุโรโกะ : งั้นหรือครับ แล้วเจอกันครับ
โมโมอิ : อื้ม แล้วจะรอนะจ๊ะ
คิเสะ : โมโมจจิจะไปไหนต่อฮะ
โมโมอิ : ก็ยังไม่ได้ตัดสินใจหรอก หรือว่ามีที่แนะนำเหรอ?
คิเสะ : ลองไปที่งานวัดห้องผมมั้ย...ก็อยากบอกแบบนั้นอยู่หรอกฮะแต่ว่าตอนนี้อยากแนะนำอะไรที่น่าสนใจมากๆพอดีเลยฮะ
โมโมอิ : อะไรเหรอ?
คิเสะ : "ตำนายไร้พ่ายของของอาคาชิ" ไงฮะ
โมโมอิ : ตำนายไร้พ่ายของของอาคาชิคุง?

อาคาชิ : โอเทะ(รุกฆาตของโชงิ)
ประธานชมรมโชงิ : อ๊ากกกกกก!!.....แพ้แล้วครับ....
ม็อบ : โอออออออ
ผู้ชาย : สุดยอดด มือสมัครเล่นเอาชนะประธานชมรมโชงิได้
คนแก่ : จะพูดว่ายังไงดี..เมื่อกี้นี่มันสถานการณ์พลิกผันเพียงแค่พลิกกระดาษ
อาคาชิ : นี่คือความสามารถของประธานชมรมงั้นเหรอ...เอาเถอะ ก็รู้สึกสนุกบ้างอยู่เหมือนกัน
คิเสะ : นั่นไง อาคาชิจจิไร้เทียมทานเลยใช่ม้า
โมโมอิ : อืม อาคาชิคุงเก่งจริงๆ
คิเสะ : ระหว่างทางที่ผมไปหาคุโรโกจจิก็บังเอิญเจออาคาชิจจิบอกว่าจะไปถล่มชมรมโชงิ ก็เลยคิดว่าตอนนี้น่าจะตัดสินกันได้แล้วฮะ
โมโมอิ : ก็คิดอยู่ว่าทำไมไม่เข้าชมรมโชงิ....เพราะตัดสินแพ้ชนะไม่ได้สินะ..
คิเสะ : อีกอย่างคือ วันนี้ก็ไปถล่มชมรมโกะกับชมรมโอเทโล่มาแล้วนะฮะ
โมโมอิ : ขนาดนั้นเลย! แบบนี้ที่เค้าเรียกว่าท้าประลองใช่ม้า
คิเสะ : แบบนี้มันยิ่งการท้าประลองอีกฮะ
อาคาชิ : เอาหล่ะ ของรางวัลที่ได้จากการชนะห้าคนคืออะไรกันนะ
ประธานชมรมโชงิ : ของรางวัลคือ...ตั๋วกินข้าวที่โรงอาหารครึ่งปี!!เอาไปเลยเจ้าหัวขโมยยย!!
ม็อบ : โอออออออ
โมโมอิ : สุดยอดดอย่างหรู! ...จะว่าไปนี่ชนะมาตั้งห้าคนแล้วเหรอ!!
คิเสะ : ไม่ใช่แค่นี้นะฮะยังไปชนะชมรมโกะอีกแปดครั้ง แล้วที่ชมรมโอเทโล่อีกสิบครั้ง ลองดูถุงที่เท้าของอาคาชิจจิสิฮะ มีแต่ของรางวัลเต็มถุงเลย
โมโมอิ : จริงด้วยเยอะมากเลย
คิเสะ : ใช่ม้า แบบนี้แทนที่จะเรียกว่าไปท้าประลองน่าจะเรียกว่าล่าของรางวัลมากกว่าฮะ
โมโมอิ : นักล่าของรางวัลอาคาชิ!

****************************
 
            Special THXAyumu-Fsที่มาช่วยเราฟังตรงที่แกะไม่ออกราวๆตอนตีหนึ่งค่ะUndecided ไหนๆก็ช่วยแล้วครั้งนึงมันต้องมีครั้งต่อไป ซีซั่นนี้ใครดู Arata Kangatari อยู่ก็ลองดูของค่ายนี้ก็ได้นะคะเอาค่าโฆษณามาด้วย สรุปว่าครั้งนี้มีคนช่วยฟังช่วยแกะ การแปลครั้งนี้จึงลดความมั่วถั่วลงไปเยอะค่ะ ถ้ายังไงเราจะกลับไปแก้พวกเอนทรี่เก่าๆด้วยแต่เอางานโรงเรียนให้เสร็จก่อนค่ะ
 
            ส่วนเนื้อหาในแทรค คนในโรงเรียนส่วนใหญ่คิดว่าโมโมอิกับอาโอมิเนะเป็นแฟนกัน ซึ่งถ้าเป็นคู่นอมอลแล้วเราก็ชอบคู่นี้นะคะแต่ถ้าให้ดีขอคากามิเวอชั่นผู้หญิง และกัปตันไปล่าของรางวัลคนเดียวโชว์เมพอยู่คนเดียวUndecided คิเซคิคนอื่นเค้ายังมีแวะมาหากันเล่นด้วยกัน เหงามั้ยคะโดนกรรไกรแทง ตั้งแต่แทรคหน้าก็เป็นพาร์ทแข่งสแตมป์แรลลี่กันแล้ว ถ้าไม่ขี้เกียจก็จะรีบแปลต่อค่ะSurprised

Comment

Comment:

Tweet

โอ๊ย มันฮามากค่ะ อยากได้ยินเสียงมุคคุงพูดประโยคนั้น ต้องไปหามาฟังแล้ว พ่อบ้านกับคุณทหารก็เหมือนจะมีพลังงานหรือวิญญาณอยู่นะคะ 5555

#5 By talalan on 2013-12-05 13:56

อาคาชิกลายเป็นนักล่าของรางวัลตั้งแต่ตอนไหนเนี่ยะ แอบฮาอ่ะ

#4 By loss on 2013-04-15 23:09

กรี๊ดดดดดแปลสนุกมากเลยค่ะ เปิดเสียงควบคู่ไปด้วยยิ่งได้อรรถรส กรี๊ดด (โหลดมาไม่ได้ฟังซักทีเพราะฟังไม่รู้เรื่อง...) แวะมาเจอพอดีเลยเปิดควบเลย ขอบคุณที่แปลนะคะ กร๊าซซซ
ฮาแตกลั่นบ้าน ตอนมุระจินพูดด้วยน้ำเสียงอัน...
โอ๊ยยย 5555 เสียงสวยนะเหมือนสาววัยกลางคนเสียงแหบโคตรเสน่ห์ หลงเลยอ่ะ โถถัง
  แล้วก็เห็นด้วยนะคะว่า ถ้านอร์มอลต้องคู่  ฟ้าชมพู ฟีลมันแบบเพื่อนสนิทตั้งกะเด็ก แต่ทั้งสองไม่ไำด้คิดอะไรกันมาก แต่คนรอบข้างคิดให้แทนกันเตลิดเปิดเปิง โอ๊ยน่ารัก  
ปล.ถ้า จขบ.เล่นน้ำอยู่ก็ขอให้มีความสุขวันสงกรานต์นะคะ แล้วมาแปลต่อด่วน แง่งง แดดิ้นตายแน่ถ้าตัดจบถึงแค่ตรงนี้ แง่งง //โดนตบ

#3 By แวะมากรี๊ด (103.7.57.18|101.51.153.45) on 2013-04-14 02:24

ขำก๊ากแทบจะบ้า ตรงที่มุราซากิบาระพูดว่า"ถ้าไม่มีอาหารก็กินขนมแทนสิจ๊ะ" จนปวดท้องเลย555 แถมคนพากย์ก็พากย์ได้อารมณ์สุดๆ ><
อยากเห็นรูปคุโรโกะใส่ชุดพ่อบ้านจัง เลย~

#2 By maria on 2013-04-13 00:10

*0* มาตกใจ กับคำว่า งานวัด 5555
ฉากที่พี่ม่วงพูดคิดตามได้เลยค่ะ
>..< ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านน่ะค่ะ
สุขสันต์วันสงกรานต์ค่า

#1 By Alicer (103.7.57.18|171.99.148.74) on 2013-04-12 23:29